Fenek
Nawet dorosły fenek, jest siedem razy mniejszy od lisa żyjącego w naszych lasach. Miękkie futro, wielkie oczy, a przede wszystkim wielkie uszy, sprawiają sympatyczne wrażenie, gdy patrzy się na tego miniaturowego liska. Można by sądzić, że jest bardzo łagodny i przyjazny. W rzeczywistości jednak jest mięsożerny, a zdarza się także, że stać go na agresje. Poluje na gryzonie, ptaki, jaszczurki i owady. Broniąc swego pożywienia wygina grzbiet i przyjmuje groźną postawę. Jego zabawy w grupie, przekształcają się czasem w prawdziwa walkę. Fenka obserwowano zawsze w niewoli. W środowisku naturalnym było to trudne, gdyż jest on zwierzęciem nocnym. Dzień spędza w norze, niedostępnej dla sąsiadów. Żyje w pustynnych częściach Sahary, Libii i Półwyspu Arabskiego. Lis ten rozmnaża się między styczniem a marcem. Każdego roku samica wydaje jeden miot. Młode rozwijają się bardzo szybko i już po dwóch miesiącach przestają pić mleko matki. W wieku czterech miesięcy podobne już są do osobników dorosłych, lecz dużo lżejsze. Fenki żyją parami, lub w rodzinach liczących do 12 osobników. Adaks jest zwierzęciem doskonale przystosowanym do warunków pustynnych, potrafi on obyć się bez wody nawet kilka miesięcy a niekiedy nawet rok. Tę wstrzemięźliwość adaksa można łatwo wytłumaczyć, znajduje on płyn w swoim pożywieniu oraz wykorzystuje poranną rosę. Ta duża antylopa żyje w najbardziej suchych rejonach Sahary. Przemierza wielkie odległości w poszukiwaniu pożywienia, a jego zmysł prowadzi go w okolice gdzie niedawno padało i gdzie szybko wyrastają rośliny. Adaks prowadzi, więc wędrowny tryb życia, przemieszcza się wcześnie rano lub wieczorem, unikając największych upałów. Jest to spory ssak, mierzący 1,20 metrów i ważący około 90 kg. Imponujące są jego rogi, osiągające nawet 109 cm długości. W dwóch miejscach lekko się zawijają, a część ich długości pokrywają przylegające do siebie pierścienie. Ciąża u tych ssaków trwa około 260 dni. Samica wydaje na świat jedno młode, ważące 5 – 7 kg. Dziś jest to gatunek ginący. Bezsensownie tępiony, schronił się w części pustyni, rozciągającej się na terenie Mali. W 1977 roku liczba ocalałych adaksów spadła z 500 000 do zaledwie 10 000 osobników.
Puszcza Knyszyńska swoją wielkością ustępuje jedynie Puszczy Białowieskiej. Jej powierzchnia wynosi niespełna osiemset czterdzieści kilometrów kwadratowych. Bardzo często jest również określana mianem Puszczy Świsłockiej. Podobnie jak we wspomnianej Białowieży, tak i tutaj żyją żubry – ich ostoje znajdują się na tych obszarach od trzydziestu pięciu lat. Przed dwudziestoma jeden laty został tutaj powołany do życia Park Krajobrazowy Puszczy Knyszyńskiej. Na terenie puszczy znajduje się dwadzieścia jeden rezerwatów przyrodniczych, takich jak między innymi las Cieliczański, Krzemienne Góry, Chomontowszczyzna, Starodrzew Szyndzielski oraz Woronicza. Jeżeli chodzi o lasy, dominujące są tutaj świerkowe oraz sosnowe. Niezwykle istotną część tutejszego krajobrazu stanowią powierzchniowe wody. Nie ma w tym fakcie niczego dziwnego, albowiem Puszcza Knyszyńska jest zlokalizowana w dorzeczu rzeki Supraśl. Puszcza Kozienicka zlokalizowana jest w województwie mazowieckim na pograniczu dwóch powiatów, a mianowicie kozienickiego oraz radomskiego. Jest tym, co pozostało po rozległej o ogromnej Puszczy Radomskiej, która była w okresie średniowiecza królewszczyzną. Powierzchnia Puszczy Kozienickiej wynosi niemalże trzydzieści tysięcy hektarów. Jeżeli chodzi o rosnące tutaj lasy, to gatunkiem drzew w nich dominującym są zdecydowanie sosny. Występuje tutaj także sporo jodeł, dębów oraz grabów. Najbliższymi w tej okolicy bardziej znanymi miastami są Pionki oraz, oczywiście, Kozienice. Niedaleko od południa przebiega tu trasa prowadząca z radomia do Puław. Znaczna część tej puszczy podlega ochronie w ramach Kozienickiego Parku Krajobrazowego – został on powołany do życia przed dwudziestoma sześcioma laty, a łączna jego powierzchnia wynosi niewiele ponad dwieście sześćdziesiąt dwa kilometry kwadratowe. Puszcza Kurpiowska zlokalizowana jest – co zresztą sama jej nazwa sugeruje – na Równinie Kurpiowskiej. Określana jest również mianem Puszczy Zielonej, chociaż akurat te określenie ma charakter bardziej umowny. Swego czasu kojarzone bowiem było z kilkoma kompleksami leśnymi. W szesnastym stuleciu znana była jako Zagajnica. Granice tego leśnego kompleksu wyznaczone są przez trzy rzeki, a mianowicie przez Pisę, Narew oraz Orzyc. Mieszkająca w tych okolicach ludność to oczywiście Kurpowie. Na tym terenie znajdują się cztery przyrodnicze rezerwaty, a noszą one następujące nazwy – Łokieć, Ciemny Kąt, Kaniston oraz Czarnia. Lasy zajmują mniej więcej jedną trzecią powierzchni tej puszczy. Spośród gatunków drzew ponad dziewięćdziesiąt procent stanowią sosny. Z kolei drzewa takie jak brzozy, dęby, świerki oraz olsze występują tutaj w małych ilościach. Kilka drzewostanów naturaliów podlega ścisłej ochronie.
W najcieplejszej porze dnia, gdy temperatura zbliża się do 50 stopni Celsjusza, sówka ziemna siedzi u wejścia do swego podziemnego schronienia. Jest niewrażliwa na promienie palącego słońca. Zarówno latem jak i zimą bacznie obserwuje swoje nory, w których spędza cały rok. Sowy te, narażone są na dokuczliwość ptaków dziennych. Sówkę często zaczepia kos wojak i przedrzeźniasz, lecz ona pozostaje obojętna. Sówka ziemna należy do drapieżników dzienno – nocnych. Poluje jednak głównie o zmroku i woli okolice nietknięte działalnością człowieka. Krąży nad swoimi ofiarami na wysokości 10 metrów. Wypatrzywszy jakiegoś gryzonia lub ptaka, rzuca się na niego i pożera go. Poza małymi ssakami, ptakami, żywi się również ropuchami i owadami. Ona z kolei może paść łupem węża lub skunksa. Łapy sówki ziemnej są bardzo długie, gdyż spędza ona wiele czasu na ziemi. Jak u wszystkich sów oczy umieszczone ma z przodu, co nie utrudnia jej widzenia, gdyż może kręcić głową na wszystkie strony. Samica znosi, co rak trzy jaja, z nich wykluwają się młode, które mają zamknięte oczy i pokryte są białym puchem. W miesiąc po wyjściu na zewnątrz już dobrze latają i stają się samodzielne. Jedno z największych stad szarańczy wędrownej, jakie kiedykolwiek widziano, liczyło 35 miliardów sztuk, a jego całkowity ciężar oceniano na 50 000 ton. Kiedy owady opadły na ziemię zajmowały powierzchnię 250 kilometrów kwadratowych. Gałęzie o grubości 7 cm, łamały się pod ciężarem zgromadzonej na nich szarańczy. W locie szarańcza może osiągać prędkość 18 km/ godz. i wykorzystując wiatr przebywać 30 – 50 km dziennie. Unosi się ona w powietrzu, gdy temperatura wynosi, co najmniej 20 stopni. Jeśli w czasie tej wędrówki zaczyna padać deszcz, owady siadają. Do podobnego zachowania skłania je również wieczorny chłód. Szarańcza odróżnia się od koników polnych dużo krótszymi czułkami. Podobnie jednak jak one, posiada silne tylnie nogi, które umożliwiają jej długie skoki. Samica składa jaja w ziemi. Zależnie od gatunku, jest ich około 30 – 100. Larwy wyglądają tak samo jak osobniki dorosłe, są tylko od nich nieco mniejsze. W rozwoju larw występują dwie fazy: pierwsza – samotna, druga – stadna. Różnice między nimi dotyczą nie tylko zachowania, ale także ubarwienia. W fazie pierwszej żyją samotnie i mają barwę żółtobrązową, w drugiej, łączą się w stada i stają się czarno – żółte. Wielbłąd dwugarbny żyje samotnie, lub w małych grupkach, wiele wędruje nawet, jeśli wokół ma dostatecznie dużo pożywienia. Stwierdzono, że może przebyć 80 – 90 kilometrów dziennie. Gdy zbliża się zima, kieruje się na południe pozostawiając za sobą równiny, na których spędził ciepłe miesiące. Wbrew powszechnym sądom, dwa garby wielbłąda, nie są wypełnione wodą, lecz tłuszcze, który zwierzę wykorzystuje, gdy nie ma w pobliżu pokarmu. Na jego pożywienie składają się liście krzewów, pędy i rośliny trawiaste. Jesienią żywi się trzciną i liśćmi topoli. Mały wielbłąd rodzi się z otwartymi oczami. Matka czuwa nad nim, pociera go głową, jednak nie liże. Rozmieszczenie garbów widoczne jest już po urodzeniu. Mały pije mleko matki przez około rok, a w wieku trzech lat może się już rozmnażać. Nogi wielbłąda maja dwa szerokie palce. Nozdrza w kształcie szczelin mogą się zamykać, a oczy chronione są przed piaskiem długimi rzęsami. Od roku 1970 liczba tych zwierząt wzrosła z 300 na 900.