Drzewo tropikalne
Nawet dla wytrawnych botaników odróżnienie w dżungli jednego gatunku drzewa od drugiego nie jest łatwą sprawą. Ich jasne, gładkie pnie wyglądają zawsze jednakowo. Brakuje wyraźnych różnic w kolorze i kształcie cienkiej najczęściej kory, a liście i kwiaty znajdują się nieosiągalnie wysoko i nie mogą pomóc w określeniu gatunku drzewa. Niezliczone ilości rosnących pionowo i w poprzek epifitów i roślin sprężystych, lian i gałęzi sąsiednich drzew powodują, że niezmiernie trudno podporządkować jakiś liść czy kwiat danej roślinie. Najczęściej tylko bardzo doświadczeni tubylcy są w stanie określić gatunek rosnącego drzewa. Odwołują się przy tym do wszystkich zmysłów, próbują ustalić obok koloru kory i jej grubości również jej smak i zapach. Wskazówką dla nich jest nawet sok wypływający z naciętej kory. Bardzo charakterystyczna cechą większości drzew są płaskie, szerokie listwy u nasady piżma. Nazywamy je korzeniami tarczowymi. Podpierają one drzewo i rozkładają jego ciężar na większą powierzchnię. Rośliny w lasach tropikalnych mają dobre warunki by móc się rozwijać i rosnąć. Jedynym czynnikiem ograniczającym ich wzrost jest niedobór światła. Gęsty okap z liści drzew niemal całkowicie zatrzymuje promienie słoneczne. Do podłoża dociera zaledwie 1 – 2 %. Nieliczne rośliny, takie jak begonie lub paprocie dostosowały się do życia na tym mrocznym podłożu. Wiele młodych roślin natomiast wypuściwszy zaledwie kilka listków dla zapewnienia sobie egzystencji wiele lat czeka by móc wystrzelić w górę. Dopiero, gdy na przykład burza przewróci stojące stare drzewo i powstaje luka, przez którą wpada światło, małe roślinki zaczynają się gwałtownie rozwijać. Dochodzi do prawdziwej bitwy, a wygrywa ją to drzewo, które pierwsze zdoła rozpostrzeć swoją koronę, zabierając w ten sposób światło innym. Wiele roślin oczekuje na tę chwilę daremnie, często giną nie doczekawszy się promieni słońca. Dlatego też wiele gatunków wykształciło inna formę zdobywania światła.
Imponujące drzewko z barwnymi kwiatami w kształcie lejków.Piękna i niezwykła – te słowa najlepiej oddają charakter rośliny ogrodowej, jaką jest datura (określana również mianem “bieluń”). Drzewko to przyjmuje nieraz znaczne rozmiary – może osiągać wysokość nawet do 5 m – dlatego też nadaje się tylko do ogrodów. Aby jednak osiągnąć taki imponujący rozmiar, datura musi być obficie nawożona i podlewana (nawet do 15-20 l wody dziennie). Warto jednak podjąć ten trud, gdyż datura potrafi zamienić ogród w prawdziwy raj. Roślina ta zachwyca nie tylko wyglądem – kwiaty w kształcie trąbek mają najczęściej barwę żółtą, białą bądź różową – ale i pięknym zapachem. Warto jednak pamiętać o tym, że datura jest silnie trująca, zarówno dla ludzi, jak i zwierząt. W zimie daturę należy przechowywać w cieplejszym pomieszczeniu – najlepiej nadaje się do tego piwnica. Trud uprawy datura wynagradza nie tylko imponującymi kwiatami, ale i prostym sposobem rozmnażania – ucięty pęd umieszczamy w podłożu. Roślina ta jest więc idealną propozycją dla osób, które posiadają duży ogród bądź pokaźnych rozmiarów taras. Kwiat, którego atutem jest zarówno niezwykły kolor, jak i intensywny zapach.Hiacynt jest niezwykle popularną rośliną uprawianą w ogrodach. Swoją popularność zawdzięcza różnorodności kolorów – czerwony, niebieski, różowy, biały, żółty, purpurowy, łososiowy – oraz bardzo intensywnemu zapachowi, który jednak dla wielu osób może być uciążliwy. Hiacynty najlepiej rozwijają się na żyznym podłożu, w miejscu nasłonecznionym. Roślina ta należy do grupy roślin cebulowych, do których zalicza się także między innymi tulipany i irysy. Cebulki sadzimy jesienią, a wiosną nawozimy. Hiacynt jest kwiatem, który najokazalej prezentuje się w grupach, upiększając równo przystrzyżony trawnik. Szczególnie imponująco wyglądają grupy hiacyntów, w których kwiaty różnią się barwą, a więc obok kwiatów różowych umieścimy i niebieskie, i fioletowe. Niestety rośliny te kwitną stosunkowo krótko – po zimowym odpoczynku podziwiać je możemy tylko w okresie kwietnia i maja. Krótki czas kwitnienia z pewnością rekompensowany jest przez niezwykłe barwy kwiatów i unoszący się w ich otoczeniu niezwykły zapach.
Czosnek jest rośliną o wielu zastosowaniach. Główka czosnku jest kulista, składa się z kilku lub kilkunastu ząbków, które rozrastając uciskają się wzajemnie i robią się kanciaste, a od zewnątrz są wypukłe. Jest bogaty w witaminy, fosfor, magnez, żelazo, wapń, sód, węglowodany, tłuszcze i wodę. Czosnek zawiera olejek lotny, który dostarcza charakterystycznego zapachu i ma właściwości bakteriobójcze. Chroni przed zgagą, dobrze wpływa na drogi oddechowe, zwalcza dolegliwości dróg moczowych. Działa jak antybiotyk, dlatego podaje się go jako domowy sposób przy przeziębieniach. Obniża wówczas gorączkę, działa napotnie. Czosnek ma szerokie zastosowanie w kuchni, głównie jako przyprawa. W trakcie gotowanie czy smażenia traci on przykry zapach i upiększa potrawę smakiem. Stosowany jest w kuchniach na całym świecie. Szczególnie dobrze wpływa na zdrowie jedzenie ząbków czosnku na surowo, ale potem wydziela się z ust i przez skórę przykry zapach. Może pomóc zjedzenie ziaren kardamonu, jabłek, ziaren kawy, picie mleka. Ale i tak zapach będzie wydzielał się przez skórę. W Polsce marchew jest bardzo popularna, zarówno uprawiana, jak i rosnąca dziko. Występuje w Europie, Azji i północnej Afryce. Najważniejsza część to korzeń. Jest on jadalny, ma kolor od białego do pomarańczowego, nawet wpadającego w czerwony. Te najciemniejsze mają najwięcej karotenu. Rośnie od czerwca do jesieni. Jest zapylana przez owady. Korzeń marchwi zawiera węglowodany, białko, karoteny, witaminy B1, B2, B6, C, E, H, K, PP, także wapń, żelazo, miedź i fosfor, a także pektyny. Jest kopalnią niezbędnych dla człowieka minerałów. Jest mało kaloryczna, świetna więc do jedzenia dla osób na diecie. Marchew jest rośliną pastewną. Ma szerokie zastosowanie w kuchni. Najlepsza jest surowa, może być gotowana, smażona, duszona. Robi się z niej sałatki, surówki, dodaje do zup. Jest doskonała na sok, przeciery i przetwory. W Portugalii z marchwi robi się dżem marchwiowy, więc tam jest ona uważana za owoc, a nie warzywo. Nie ma dużych wymagań glebowych i nie lubi dużego ciepła. Dzieci najczęściej nie lubią marchwi, ale w umiejętny sposób trzeba im ją podawać, bo zawiera wiele potrzebnych witamin.
Jaśmin jest rodzajem oliwkowatych i obejmuje około dwustu gatunków pnączy lub krzewów, występujących w strefie zwrotnikowej lub podzwrotnikowej. Kwiaty ma białe, różowe i żółte, zazwyczaj silnie i miło pachnące. W Polsce uprawiany najpowszechniej jest już zdziczały jaśmin wonny. To prężny krzew dochodzący do wysokości trzech metrów. Liście ma jajowate, zaostrzone z małymi oddalonymi od siebie ząbkami. Kwitnie od kończ maja do początku lipca. Kwiaty ma kredowobiałe, zebrane w grona i silnie pachnące. To właśnie ten gatunek uprawiany był z niezwykłą starannością w starożytnym Rzymie. W Polsce kwiaty tego krzewu w wieku XVIII, uchodziły za lek wzmacniający nerwy. Wrogiem jaśminu są mszyce, które niszczą roślinę systematycznie ją podgryzając. W przesądach hinduskich jaśmin w magiczny sposób, zaślubiony był drzewu innego gatunku. Jaśmin jest, więc pierwszym amantem jabłoni i drzewa mangowego. Gdy ich nie ma, musi wystarczyć tamaryszek, krzew, którego sok zakrzepły w grudki na uszkodzonych pędach daje jadalną żywicę. Kalina jest rodzajem rodziny przewiertniowatych. Obejmuje około sto dwadzieścia gatunków, nie tylko krzewów, ale i drzew rosnących dziko w Europie oraz w Azji. W Polsce występują tylko dwa gatunki: kalina koralowa i kalina hordowina. Kalina koralowa ma szerokie liście, w zarysie okrągłe, ale z trzema klapami. Pod spodem są one omszone, jesienią stają się czerwonobrunatne. Rośnie w miejscach mokrych nad strumieniami i sadzawkami. Jest indywidualistką, wszędzie występuje pojedynczo, bez towarzystwa tego samego gatunku. Dorasta do wysokości czterech metrów. Korę ma cienką, jasnoszarą, podłużnie porysowaną. Owocuje obfitymi gronami kulistych jagód, mających barwę czerwieni. Specjalną, sadzoną dla dekoracji, odmianą kaliny koralowej jest buldeneż. Drugą dziko rosnącą jest kalina hordowina. Ma bardzo bogate ulistnienie, zwłaszcza, gdy rośnie w miejscach dobrze nasłonecznionych. Jej jagód i liści używano niegdyś, jako leku przeciwko zapaleniu gardła. Z obcych gatunków w Polsce uprawiany jest tylko jeden, kalina koreańska. Wierzba rosła już na naszych ziemiach około dwanaście tysięcy lat temu. Analiza wierzeń ludowych wskazuje, że wierzba już w najdawniejszym okresie tworzenia się pojęć religijnych, była fetyszem. Wkrótce potem stała się totemem, drzewem opiekuńczym rodów i klanów. W naszych wierzeniach pogańskich, wierzba była też opiekunką płodności. W X stuleciu po prowadzeniu chrześcijaństwa, drzewo to łatwo dostroiło się do ceremonii kościelnych i zaczęła symbolizować święta Wielkanocne. Wierzba jest rodzajem z rodziny wierzbowatych. Rozmnaża się z niebywałą łatwością, wegetatywnie i z nasion. Obejmuje trzysta gatunków drzew i krzewów. Bardzo pospolita jest w Polsce wierzba szara. Rośnie jako drzewo, ale najczęściej bywa obszernym krzewem, gęsto uliścionym. Z wierzbowego horoskopu dowiadujemy się, że ludzie urodzeni pod znakiem wierzby są: pracowici, wstrzemięźliwi i pilni. Obok tych cech odznaczają się również bezgraniczną miłością własną i przekonaniem o swej nieomylności. Często kreują się na despotów i wojowników, którzy chcą uporządkować świat według własnych poglądów.