Aglaonema
Błyszcząca roślina pokojowa Aglaonema to roślina rodem z Malezji, może nie najbardziej popularna, ale warta bliższego poznania. Aglaonemy bowiem świetnie nadają się do domowej hodowli, ponieważ dobrze znoszą większość warunków, z jakimi przychodzi im się zmierzyć. Nie są to rośliny wielkich rozmiarów, rosną do ok. 25 cm, a każdego roku może im przybyć 5-6 liści. Latem wytwarzają małe żółte lub białe kwiaty, dosyć niepozorne i nie wydzielające żadnej woni. Generalnie optymalną temperaturą dla tych roślin jest ok. 15 stopni Celsjusza, niemniej mogą one przeżyć nawet przy 10 stopniach. Latem aglaonemy lubią cieplejsze warunki, o ile powietrze jest wystarczająco wilgotne. W tym okresie podlewamy roślinę 2 razy w tygodniu, zimą natomiast zaledwie raz. W miesiącach letnich warto też zraszać roślinę dwukrotnie w ciągu tygodnia. Zimą nie jest to konieczne, gdyż aglaonemy dobrze sobie radzą w suchej atmosferze. Ponadto, roślina nie jest zbyt wymagająca w hodowli – zamiast przycinania, wystarczy usuwać uschnięte liście, a wiosną każdego roku ją przesadzić. Ozdoba domu niekoniecznie do jedzenia. Ananas to nie tylko jadalny owoc, ale także roślina pokojowa. Jej odmiana o paskowanych liściach świetnie przysłuży się rozświetleniu wnętrza domu czy mieszkania. Generalnie ananasy w domowych warunkach osiągają średnicę do 30 centymetrów, ale są i takie odmiany, które rozrastają się nawet do średnicy 1 metra. W przypadku młodych roślin, potrafią one dwukrotnie zwiększyć swoje rozmiary w ciągu jednego roku. Ananasy kwitną raczej niepozornie, ich kwiaty są małe i bezzapachowe. Rośliny te wymagają stosunkowo ciepłych warunków, a optymalna dla nich temperatura to ok. 18-21 stopni Celsjusza. W lecie należy podlewać ananasy 1-2 razy w tygodniu, w zimie natomiast co najwyżej raz na tydzień. Analogicznie postępujemy w przypadku zraszania rośliny. Ważne jest również to, aby od czasu do czasu ręcznie wymyć liście ananasów, pamiętając jednak o tym, by nie stosować żadnych środków nabłyszczających, które roślina źle by zniosła. Ananas jest stosunkowo łatwy w uprawie, nie trzeba go przycinać, a wystarczy jedynie usunąć zeschnięte liście.
Drzewem polskim jest brzoza. Rośnie ona na obszarze całego naszego kraju. Obejmuje ona czterdzieści gatunków występujących na półkuli północnej. W Polsce zaś występuje ich tylko siedem. Najbardziej uznana jest brzoza brodawkowata, potocznie nazywana płaczącą. Rośnie w miejscach suchych i piaszczystych. Do piętnastego roku życia pnie się w górę, a potem po raz pierwszy zakwita. Nieco mniej pospolita jest brzoza omszona. Została nazwana tak, dlatego, że całą powierzchnię jej najmłodszych gałązek pokrywa delikatny meszek. Prawdziwą osobliwością jest brzoza ojcowska. Mała, niepozorna, raczej przypomina krzew niż drzewo. Jest gatunkiem chronionym. Stworzono dla niej w Harmenii specjalny rezerwat przyrody. Brzozy charakteryzują się dużą obfitością nasion, malutkich orzeszków, niesionych przez wiatr. Związana z Polską od niepamiętnych czasów brzoza wrosła w naszą kulturę, wierzenia, gusła i zabobony. Przez długie stulecia, była na obszarze słowiańskim, środkiem leczącym wiele chorób. Brzoza występowała także w zwyczajach pogrzebowych. W okolicach Nałęczowa, zawiadamiano o śmierci, poprzez noszenie brzozowych wici, w postaci wianków. Brzozowe krzyże nagrobne spotykane są też w wielu lasach, gdzie znaczą mogiły poległych partyzantów. Jabłoń jest drzewem, które już kilka dni po stworzeniu świata, zapuściło swe korzenie w Ogrodzie Edenu. Już w najdawniejszych czasach bywały “jabłka pełne snów” i to snów proroczych. Jabłko należało też do środków miłosnych i często wykorzystywane było, by zdobyć ukochanego mężczyznę czy niedostępną kobietę. W rękach znachorów jabłko wsparte zaklęciami, nabierało właściwości leczniczych, a także pomagało zdjąć uroki. W czasach starożytnych jabłoń uchodziła nie tylko za objaw obfitości, ale i wróżkę śmierci. Jabłoń jest gatunkiem z rodziny różowatych. Pochodzi z Azji Środkowej i Chin, skąd wyruszyła na podbój świata. Dziko rośnie w Polsce. Jest drzewem dochodzącym do dwunastu metrów, w młodym wieku zwykle ciernistym. Liście ma szerokoeliptyczne, kwiaty białe, delikatnie zaróżowione. W Polsce jabłonie uprawiane były uprawiane wcześniej niż w innych krajach Środkowej Europy. Jabłoń może żyć nawet dwieście lat, ale podgryzana przez szkodniki najczęściej żyje tylko pięćdziesiąt. Siedemdziesięcioletnia jabłoń uważana jest już za bardzo stare i sędziwe drzewo.