Pierwiosnki
Żółte kobierce niziutkich, dzwoneczkowatych kwiatów kwitnących wczesną wiosną na obrzeżach lasów i na podmokłych łąkach. Dzika odmiana pierwiosnka ma najczęściej niewielkie żółte kwiaty w kształcie dzwonka osadzonego na kilkucentymetrowej łodyżce. Prezentują się szczególnie uroczo, kiedy jest ich bardzo dużo. W ogrodach częściej spotykamy odmiany o różnokolorowych, zdecydowanie większych kwiatach. Ta niewysoka roślina, gęsto posadzona, zachwyca mnogością kwiatów. Te niskie rośliny mają liście zebrane w charakterystyczną rozetę, z której środka wyrastają, na króciutkich łodyżkach, kwiaty. Pierwiosnek nazywany również prymulką, czy prymulą jest byliną, która nie jest zbyt pracochłonna w swej uprawie. Nie da się jednak jednoznacznie określić jej wymagań glebowych, ponieważ są one różne, w zależności od odmiany. Rośliny można pozyskać z nasion lub przez podział kłębu większej rośliny. Podziału takiego najlepiej dokonać w maju lub czerwcu, kiedy roślina już przekwitnie. Starsze rośliny dobrze jest co kilka lat wykopać i odświeżyć przez zmniejszenie kłębu. Rośliny potrafią się też rozmnażać same przez wysiew nasion. Na jednej gałązce kwiatu znajdują się dziesiątki maleńkich kwiatuszków przypominających buteleczkę i chociaż kwiat ten nazywa się szafirek może mieć też biały lub granatowy kolor. W naszym klimacie świetnie rośnie kilka odmian tejże rośliny. Najwcześniejsza odmiana kwitnie już w marcu. Jeżeli dokonamy nasadzeń kilku odmian szafirka, to będzie on cieszył wzrok przez wiele wiosennych tygodni. Te niewielkie rośliny, bo liczące około 15-20 cm wysokości bardzo szybko przyrastają i dzięki licznym cebulom przybyszowym po dwóch trzech latach będziemy mieli sporych rozmiarów kępkę szafirków. Roślinę najlepiej posadzić na przełomie września i października, na głębokości około 8 cm. Najlepszy efekt otrzymuje się sadząc szafirki po kilka w jednym miejscu. Z sadzeniem szafirka amerykańskiego lepiej zaczekać do października, ponieważ lubi on wyjść z ziemi jeszcze przed zimą. Gdyby tak się zdarzyła należy pamiętać o konieczności osłonięcia go przed mrozem. Rośliny świetnie nadają się do nasadzeń pod drzewami liściastymi, ponieważ zanim liście okryją konary drzew szafirek zakończy swe kwitnienie. Dobrze jest co cztery lata roślinę wykopać i pooddzielać cebule przybyszowe, co znacznie zwiększy ilość posiadanych roślin. Większości z nas kojarzą się z Holandią i morzem kolorów- tulipany.Ilość odmian, kolorów, kształtów płatków kwiatowych i wysokość jest ogromna. Każdy coś dla siebie znajdzie, w zależności od tego czy ludzi wysokie, niskie, strzępiaste, jednobarwne, wielokolorowe czy kwitnące po kilka na jednym pędzie. Żeby na wiosnę ogród mienił się feerią barw do pracy trzeba przystąpić jesienią. Najodpowiedniejszym miesiącem do sadzenia cebulek tulipanów jest wrzesień. Można to zrobić nieco później, należy jednak pamiętać, aby ziemia nie była zmarznięta. Cebulki sadzimy w odstępach około 12 cm. Tulipany lubią piaszczystą i piaszczysto-gliniastą ziemię, miejsce nasłonecznione. Rabatka pod tulipany powinna być odpowiednio przygotowana, przekopana i spulchniona. Nie można wsadzać cebulek od twardej i zbitej ziemi. Pamiętajmy również o zaprawieniu cebulek w odpowiednim środku chemicznym, co zabezpieczy nas przed niezakwitnięciem niektórych roślin. Najlepiej sadzić je w grupach, ponieważ po kilku dniach rośliny te przekwitają i powstaje puste miejsce w ogrodzie, dlatego dobrze jest po wykopaniu cebulek posadzić coś innego.
Malimarie to kwiaty znane od wieków, które mają bardzo bogatą historię, a co za tym idzie krążą wokół nich liczne legendy. Dawniej wierzono bowiem, że malimarie, to kwiaty które chronią przed złodziejami. Legenda głosi, że osoba, która dokonała kradzieży jest pod opieką tego kwiatu, a sprawi on, że złodziej zostanie ukarany chorobą zwaną obłędem. Kolejna z legend zaś głosi, że malimarie chroniły przed piorunami, ale również przed śmiertelnymi chorobami. Malimarie to kaktusy, których rodzimym krajem jest Meksyk. Rośliny te przybierają kształt kulisty, a ich powierzchnia pokryta jest przez liczne brodawki, zaś z brodawek rosną kolce zgromadzone w kępki. W zależności od odmiany niektóre malimarie mają bardzo delikatne kolce, po dotknięciu których nic nam się nie stanie, ale są także odmiany, których kolce są bardzo długie i twarde i bardzo ostro zakończone. Wiedzieć też trzeba, że malimarie są roślinami kwitnącymi. Charakterystyczne dla nich są kwiaty wyrastające z obok brodawek. Kwiaty te zazwyczaj mają barwę żółtą. Opuncje to kaktusy, które w naturalnych warunkach rosną na pustyniach i to w miejscach, gdzie trudno spotkać jakiekolwiek rośliny. Gdy będziemy kiedyś na pustyni warto zatem zwrócić uwagę, jakie rośliny porastają ten obszar czy np. nie spotkamy tutaj właśnie opuncji. Jeśli te kwiaty nam się podobają i chcemy podjąć się domowej hodowli opuncji warto najpierw wybrać odpowiednią odmianę tej rośliny. Większość odmian tego kaktusa przeznaczonych do domowej hodowli posiada liczne kolce, co przecież jest charakterystyczne dla tych gatunków roślin. Roślina ta zbudowana jest z kilku pędów, które często są różnej długości, a ich kształty też są bardzo odmienne. Ciekawostką jest to że pędy u opuncji mogą wyrastać nie tylko z korzenia, ale bezpośrednio jeden z drugiego. Opuncja należy także do rodziny kaktusów kwitnących. Jej kwiaty są najczęściej w kolorze żółtym lub w kolorze czerwonym, choć te drugie są dużo rzadziej spotykane. Opuncje są kwiatami niezwykłe odpornymi na niekorzystne warunki, toteż jeśli od czasu do czasu zapomnimy ją podlać, na pewno nic jej się nie stanie. Epifilum to kaktus, którego rodzimym krajem jest Ameryka Zwrotnikowa. Co wyróżnia tą roślinę od innych? Epifilum wyrasta na konarach drzew oraz na pniach. Jeśli zdecydujemy się na hodowlę tej rośliny w domu musimy wiedzieć, że kaktus ten wymaga ziemi torfowo – glinianej. Poza tym będzie wymagał od nas także regularności w podlewaniu, ale tylko latem. Jeśli chodzi o zimę, to możemy go podlewać raz w tygodniu a nawet rzadziej. Najlepiej dostosować częstotliwość podlewania poprzez własne obserwacje, wszystko bowiem zależy od tego w jakich warunkach kaktus będzie zimował. Epifilum podlewamy zawsze letnią wodą. Dobrze rośnie w miejscach, gdzie jest ciepło, ale w miejscu takim, gdzie bezpośrednio nie świeci słońce. Latem, gdy temperatura jest bardzo wysoka dobrze jest roślinę zraszać. Ale należy to robić bardzo wcześnie rano, nim będzie gorąco, bo w południe taki zabieg może roślinie zaszkodzi. Istotny jest fakt, że ten kaktus nie posiada kolców, ale za to może pochwalić się pięknymi kwiatami.
Cukinia jest odmianą botaniczną dyni zwyczajnej. Pochodzi z południowo – wschodnich rejonów Ameryki Północnej. W chwili obecnie jest warzywem bardzo często spotykanym w krajach Europy zachodniej jak również w Polsce. Cukinia należy do bardzo wartościowych warzyw dyniowatych gdyż zawiera takie składniki jak potas, wapń, witaminy B jeden, B dwa, PP oraz C i karoten. Podobnie jak dynia nie kumuluje metali ciężkich więc może być wykorzystywana w żywieniu małych dzieci. Dzięki zawartym w niej związkom zasadowym działa na organizm odkwaszająco oraz ma bardzo dobry wpływ na układ trawienny. Cukinia należy do warzyw niskokalorycznych i przez to może być wykorzystywana w dietach odchudzających jako niskokaloryczna przekąska pomiędzy posiłkami. Cukinię w stanie surowym można dodawać do placków, do surówek lub dusić, przerabiać na konfitury i marynaty. Można z niej zrobić bigos, leczo lub stosować do zagęszczania potraw. Cukinia najlepiej rośnie na glebach próchniczych zasobnych i ciepłych, na stanowiskach dobrze nasłonecznionych. Dynia swój rodowód wywodzi z południowej Ameryki Północnej gdzie była już znana przed pięcioma tysiącami lat. Do Europy dynia trafiła wraz z hiszpańskimi żeglarzami. Należy ona do bardzo cennych, niskokalorycznych warzyw. Zawiera takie witaminy jak: beta – karoten, witaminy z grupy B, kwas foliowy, witaminę C oraz składniki mineralne takie jak: potas, magnez, wapń, żelazo, pektyny. W dyni jadalne jest zarówno jej wnętrze które jest mięsiste jak i nasiona które po wysuszeniu w skorupce chronią bardzo dobre wnętrze. Nasiona mają kolor kremowo – biały. W nasionach jest mnóstwo składników takich jak cynk, żelazo, wapń, selen, miedź, mangan, witamina E oraz lecytyna. W nasionach jest również dużo fitosteroli oraz wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Dzięki tym właściwościom dynia ma bardzo dobry wpływ na hamowanie składowania odłogów cholesterolowych na ścianach naczyń krwionośnych czyli zapobiega miażdżycy, wzmacnia system immunologiczny gdyż działa odkwaszająco na organizm. Dynia w żywieniu codziennym może zastępować ziemniaki.