Kalafior
Kalafior pochodzi z Cypru, początkowo nazywano go kapustą cypryjską. Uważa się go za mutację brokuła. Kalafior tworzą tzw. róże, czyli zwarte skupienia stożków wzrostu. Róże mogą być białe lub kremowe, te są najpopularniejsze w Polsce. W Europie Zachodniej coraz modniejsze są kalafiory o róży zielonej. Częścią jadalną są wierzchołki wzrostu, a nie kwiat, jak sądzi większość ludzi. Kalafior zawiera: sód, potas, magnez, wapń, mangan, żelazo, miedź, cynk, fosfor, fluor, chlor, jod, karoteny, witaminy K, B1, B2, B6, C. Jest więc cenionym warzywem ze względów zawartości witamin i minerałów, jak i walorów smakowych i dietetycznych. W czasie gotowania, kalafior wytwarza niemiły zapach. Do najbardziej znanych odmian zaliczamy: Idol, Pionier, Zelandia, Master, Stella Nowa, Erfurcki 150, Ekspres, Inspektowy z Mor. Niektórzy nie lubią kalafiora ze względu na zapach wydzielany przy gotowaniu, ale gdy uda się go znieść, to można stworzyć naprawdę ciekawe dania z kalafiora. Można ugotowanego i podzielonego na róże polać rozpuszczonym masłem z bułką tarta. Jest wtedy lekkim, niskokalorycznym obiadem. Można go również obsmażyć na patelni w bułce tartej i dodać do mięs zamiast surówki. Pomidor dotarł do Europy w XVI wieku. Ma charakterystyczny zapach. Ostatnio powstało wiele odmian pomidorów, które różnią się kształtem i kolorem. Najpopularniejsze to te kuliste, duże, czerwone owoce. Mogą być też podłużne, podobne do papryki, kolor może być pomarańczowy, zielony, żółty. Pomidory zawierają: sód, potas, magnez, wapń, mangan, żelazo, kobalt, miedź, cynk, fosfor, fluor, chlor, jod, karoten, witaminy K, B1, B2, B6, C, PP, kwasy pantotenowy, foliowy, szczawiowy. Są więc niezwykle zdrowe. Gdy jest na nie sezon, powinniśmy się nimi zajadać do woli. Pomidora można jeść na surowo, ale wykorzystuje się go również w inny sposób. Stanowi dodatek do sałatek, kanapek, może być składnikiem zup i sosów. Można je przetworzyć na soki, przeciery, koncentraty i ketchup. Pomidory zawierają likopen, który przeciwdziała zachorowaniom na nowotwory. Najlepiej likopen przyswaja się w połączeniu z tłuszczem, czyli np. jako sos. Pomidory są bardzo wartościowymi warzywami, są również bardzo wodniste, znakomite na gorące letnie dni. Warzywo to pochodzi z dawnej Persji. W IX wieku zaczęto uprawiać szpinak w Hiszpanii, a dopiero w XVI wieku uprawa tego warzywa zaczęła się rozprzestrzeniać na całą Europę. W Polsce uprawa szpinaku jest bardzo popularna. Szpinak zawiera: witaminę A, B, PP, C, żelazo, mangan, magnez, miedź, wapń, fosfor, jod, sód, potas. Jednak za duże spożycie szpinaku powoduje wzrost zawartości kwasu szczawiowego w organizmie. Aby temu zapobiec, należy podawać ze szpinakiem jajko. Spożywając szpinak z warzywami bogatymi w witaminę C przyswoimy w organizmie więcej żelaza. Szpinak jadalny to okrągłe, owalne lub strzałkowate liście, o kolorze od jasno do ciemnozielonego. Najlepsze są liście młode, bo są miękkie, smaczne i mają dużą zawartość witamin i minerałów. Szpinak można jeść, gdy jest świeży, ale także po zamrożeniu świetnie się nadaje do przygotowywania potraw. Można go gotować, a po rozmrożeniu usmażyć. Ważne, by go dobrze doprawić, np. sporą ilością czosnku. Można przygotować dobrze doprawiony szpinak jako farsz do naleśników, czy dodatek do mięs.
Żółte kobierce niziutkich, dzwoneczkowatych kwiatów kwitnących wczesną wiosną na obrzeżach lasów i na podmokłych łąkach. Dzika odmiana pierwiosnka ma najczęściej niewielkie żółte kwiaty w kształcie dzwonka osadzonego na kilkucentymetrowej łodyżce. Prezentują się szczególnie uroczo, kiedy jest ich bardzo dużo. W ogrodach częściej spotykamy odmiany o różnokolorowych, zdecydowanie większych kwiatach. Ta niewysoka roślina, gęsto posadzona, zachwyca mnogością kwiatów. Te niskie rośliny mają liście zebrane w charakterystyczną rozetę, z której środka wyrastają, na króciutkich łodyżkach, kwiaty. Pierwiosnek nazywany również prymulką, czy prymulą jest byliną, która nie jest zbyt pracochłonna w swej uprawie. Nie da się jednak jednoznacznie określić jej wymagań glebowych, ponieważ są one różne, w zależności od odmiany. Rośliny można pozyskać z nasion lub przez podział kłębu większej rośliny. Podziału takiego najlepiej dokonać w maju lub czerwcu, kiedy roślina już przekwitnie. Starsze rośliny dobrze jest co kilka lat wykopać i odświeżyć przez zmniejszenie kłębu. Rośliny potrafią się też rozmnażać same przez wysiew nasion. Na jednej gałązce kwiatu znajdują się dziesiątki maleńkich kwiatuszków przypominających buteleczkę i chociaż kwiat ten nazywa się szafirek może mieć też biały lub granatowy kolor. W naszym klimacie świetnie rośnie kilka odmian tejże rośliny. Najwcześniejsza odmiana kwitnie już w marcu. Jeżeli dokonamy nasadzeń kilku odmian szafirka, to będzie on cieszył wzrok przez wiele wiosennych tygodni. Te niewielkie rośliny, bo liczące około 15-20 cm wysokości bardzo szybko przyrastają i dzięki licznym cebulom przybyszowym po dwóch trzech latach będziemy mieli sporych rozmiarów kępkę szafirków. Roślinę najlepiej posadzić na przełomie września i października, na głębokości około 8 cm. Najlepszy efekt otrzymuje się sadząc szafirki po kilka w jednym miejscu. Z sadzeniem szafirka amerykańskiego lepiej zaczekać do października, ponieważ lubi on wyjść z ziemi jeszcze przed zimą. Gdyby tak się zdarzyła należy pamiętać o konieczności osłonięcia go przed mrozem. Rośliny świetnie nadają się do nasadzeń pod drzewami liściastymi, ponieważ zanim liście okryją konary drzew szafirek zakończy swe kwitnienie. Dobrze jest co cztery lata roślinę wykopać i pooddzielać cebule przybyszowe, co znacznie zwiększy ilość posiadanych roślin. Większości z nas kojarzą się z Holandią i morzem kolorów- tulipany.Ilość odmian, kolorów, kształtów płatków kwiatowych i wysokość jest ogromna. Każdy coś dla siebie znajdzie, w zależności od tego czy ludzi wysokie, niskie, strzępiaste, jednobarwne, wielokolorowe czy kwitnące po kilka na jednym pędzie. Żeby na wiosnę ogród mienił się feerią barw do pracy trzeba przystąpić jesienią. Najodpowiedniejszym miesiącem do sadzenia cebulek tulipanów jest wrzesień. Można to zrobić nieco później, należy jednak pamiętać, aby ziemia nie była zmarznięta. Cebulki sadzimy w odstępach około 12 cm. Tulipany lubią piaszczystą i piaszczysto-gliniastą ziemię, miejsce nasłonecznione. Rabatka pod tulipany powinna być odpowiednio przygotowana, przekopana i spulchniona. Nie można wsadzać cebulek od twardej i zbitej ziemi. Pamiętajmy również o zaprawieniu cebulek w odpowiednim środku chemicznym, co zabezpieczy nas przed niezakwitnięciem niektórych roślin. Najlepiej sadzić je w grupach, ponieważ po kilku dniach rośliny te przekwitają i powstaje puste miejsce w ogrodzie, dlatego dobrze jest po wykopaniu cebulek posadzić coś innego.
Burak ćwikłowy ma jadalny korzeń spichrzowy koloru czerwonego i czerwone liście. Stąd też słynne powiedzenie: ” jesteś czerwony jak burak”, gdy ktoś się rumieni. Każda odmiana buraka ma inny kształt korzenia. Młode buraczki nazywane są botwinką, najczęściej stosuje się ją do zup. Burak jest powszechnie uprawiany w Polsce, nie ma dużych wymagań, nie wymaga nawet żyznej gleby. Nasiona zasiewa się w kwietniu, a warzywo wyrasta po 3 – 4 miesiącach. Młode liście są bardziej wartościowe witaminowo niż korzenie. Mają więcej białka i soli mineralnych. Korzeń zawiera witaminy z grupy B, witaminę C, cukry, sole mineralne i białko. Burak wpływa na poprawę trawienia, dlatego ważny jest podczas stosowania diet. Oczywiście, ma dużo witamin, więc warto, by znalazł się na naszych stołach. Buraka można gotować, dodawać do zup, robić z nich surówkę, mieszać z innymi warzywami, np. z chrzanem. Powstaje wtedy ćwikła, znakomity dodatek do kanapek i mięs. Pięknie wygląda na talerzu, bo ma bardzo intensywny, czerwony kolor. Cebula pochodzi z Azji. Są dwie odmiany cebuli – czerwona i biała. Cebula zawiera: wodę, witaminę A, B1, B2, B6, C, PP, fosfor, żelazo, magnez, błonnik, białko, sód, wapń, węglowodany, potas. Magazynuje więc najpotrzebniejsze dla nas witaminy i minerały. Cebula zawiera takie substancje, które po pewnych przekształceniach, gdy wydzielają się do powietrza przy krojeniu cebuli, powodują podrażnienia śluzówek oczu, co powoduje łzawienie. Cebula nie jest wymagająca, nie lubi dużego ciepła, ale potrzebuje wody. Dymki to małe cebulki, najczęściej przeznaczone do sadzenia. Cebula, której używamy, to główka, utworzona z wewnętrznych łusek, które powstają z kilku pochew liściowych. Z mięsistych łusek wyrasta szczypior. Cebule mogą mieć różny kształt, mogą być kuliste, wydłużone, płaskie. Cebule wykorzystuje się w kuchni, np. do smażenia, pieczenia, można ją dodać do zupy. Niektórzy lubią jeść ją na surowo na kanapce. Można ją solić i słodzić. Dodaje się ją do mięs, sosów, śledzi w oleju czy occie. Jest uprawiana i wykorzystywana na całym świecie.