Rezerwat biosfery
Od 1992 roku Bieszczadzki Park Narodowy jest częścią Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery “Karpaty Wschodnie”. Są to miejsca najcenniejsze o najlepiej zachowanej przyrodzie. Strefę buforową stanowią tereny objęte ochroną częściową. Tutaj przyroda jest bardziej przekształcona, ale również bardzo wartościowa. Strefę przejściową rezerwatu stanowią dwa parki krajobrazowe: Park Krajobrazowy Doliny Sanu i Cieśniańsko-Wetliński Park Krajobrazowy. Strefa ta ma za zadanie ochronę nie tylko krajobrazu, ale także ochronę walorów przyrodniczych i kulturowych. Nie wolno, więc tutaj lokalizować zakładów przemysłowych, a w budownictwie należy popierać formy regionalne. Trzeba też chronić obiekty zabytkowe związane z przeszłością kulturową. Umiejętne zgodne z naturą gospodarowanie przyczynia się również do ograniczenia tzw.: szkód od zwierzyny. W lesie naturalnym zwierzęta mają więcej naturalnego pokarmu niż w lesie intensywnie zagospodarowanym. Na terenie Bieszczadzkiego Parku Narodowego preferuje się turystykę kwalifikowaną. Tereny objęte ochroną ścisłą udostępnione są do zwiedzania tylko dla turystów pieszych. Dozwolone jest poruszanie się tylko po przeznaczonych i specjalnie przygotowanych ścieżkach przyrodniczych, na których turysta może zapoznać się z pięknem bieszczadzkiej przyrody. Obszary objęte ochroną częściowa również są udostępniane dla turystów. Dodatkowo istnieje tutaj podstawowe zaplecze turystycznej: pola namiotowe, punkty gastronomiczne i parkingi. Wszystkie szlaki prowadzone są tak by ruch turystyczny nie powodował nadmiernego niszczenia roślinności. Popiera się również turystykę narciarską i konną, a na niektórych drogach publicznych i leśnych dopuszczona jest turystyka rowerowa. W ostatnich latach pojemność turystyczna miejsc zostaje przekroczona. Powoduje to wydeptywanie roślinności i nadmierną erozję. Uważa się też, że szansa rozwoju dla miejscowej ludności mogą być, tzw.: rodzinne gospodarstwa agroturystyczne.
Od 1993 roku piękno Bieszczadzkiego Parku Narodowego, wzbogacają konie huculskie. Koniu huculskiego wybrano przede wszystkim, dlatego, że jest to rasa pochodzenia miejscowego, ukształtowana w Karpatach Wschodnich i opisana już w XVII wieku. Te prymitywne konie powstały ze skrzyżowania tarpana z końmi mongolskimi. Konie większość roku przebywały na połoninach, a jedynie wyjątkowo chroniły się w szałasach. Są one wytrzymałe, odporne oraz bardzo łagodne i pojętne. W Bieszczadzkim Parku Narodowym poza hodowlą hucułów do celów zachowawczych użytkowane są one w różny sposób. Przede wszystkim dosiada ich straż parku i patroluje na nich tereny. Dla jeźdźców, którzy pewnie czują się w siodle opracowano 140 kilometrów tras turystyki konnej. W krytej ujeżdżalni zaś istnieją doskonałe warunki do nauki jazdy konnej. Konie huculskie stanowią najmniejszą liczbę koni rasowych w Polsce, dlatego pozostał problem skąd wziąć materiał hodowlany. Pierwsze 6 koni kupiono w prywatnej stadninie pana Jacka Borowskiego w Rabem. Do najważniejszych zadań Narodowego Parku Bieszczadzkiego należy ochrona typowego dla Karpat Wschodnich krajobrazu i układu pięter roślinnych. Inne bardzo ważne zadanie to ochrona głównych rejonów występowania roślinności wschodnio-karpackiej i wysokogórskiej, oraz ochrona lasów puszczańskich wraz z bogatą fauną. Fragmenty parku o najlepiej zachowanej przyrodzie objęto ochroną ścisła. Są to przede wszystkim lasy regla dolnego oraz połoniny. Nie prowadzi się tu żadnych zabiegów, przyroda gospodaruje się sama. Pastwiska i łąki oraz dolne partie połonin to ekosystemy półnaturalne. Aby je utrzymać w niezmiennym stanie, prowadzi się wypas owiec i8 bydła. Zaniechanie tych czynności doprowadziło do powrotu na te tereny lasu. Częściową ochroną objęte są również sztuczne drzewostany świerkowe. W tym wypadku zabiegi ochronne polegają na wycinaniu chorych drzew, a na ich miejsce sadzenie nowych. W normalnym zdrowym lesie, martwe drzewa nie stanowią zagrożenia, przeciwnie zapewniają ogromne ilości pokarmowe zwierzętom, które licznie zamieszkują bieszczadzki rezerwat.