Sówka ziemna
W najcieplejszej porze dnia, gdy temperatura zbliża się do 50 stopni Celsjusza, sówka ziemna siedzi u wejścia do swego podziemnego schronienia. Jest niewrażliwa na promienie palącego słońca. Zarówno latem jak i zimą bacznie obserwuje swoje nory, w których spędza cały rok. Sowy te, narażone są na dokuczliwość ptaków dziennych. Sówkę często zaczepia kos wojak i przedrzeźniasz, lecz ona pozostaje obojętna. Sówka ziemna należy do drapieżników dzienno – nocnych. Poluje jednak głównie o zmroku i woli okolice nietknięte działalnością człowieka. Krąży nad swoimi ofiarami na wysokości 10 metrów. Wypatrzywszy jakiegoś gryzonia lub ptaka, rzuca się na niego i pożera go. Poza małymi ssakami, ptakami, żywi się również ropuchami i owadami. Ona z kolei może paść łupem węża lub skunksa. Łapy sówki ziemnej są bardzo długie, gdyż spędza ona wiele czasu na ziemi. Jak u wszystkich sów oczy umieszczone ma z przodu, co nie utrudnia jej widzenia, gdyż może kręcić głową na wszystkie strony. Samica znosi, co rak trzy jaja, z nich wykluwają się młode, które mają zamknięte oczy i pokryte są białym puchem. W miesiąc po wyjściu na zewnątrz już dobrze latają i stają się samodzielne. Jedno z największych stad szarańczy wędrownej, jakie kiedykolwiek widziano, liczyło 35 miliardów sztuk, a jego całkowity ciężar oceniano na 50 000 ton. Kiedy owady opadły na ziemię zajmowały powierzchnię 250 kilometrów kwadratowych. Gałęzie o grubości 7 cm, łamały się pod ciężarem zgromadzonej na nich szarańczy. W locie szarańcza może osiągać prędkość 18 km/ godz. i wykorzystując wiatr przebywać 30 – 50 km dziennie. Unosi się ona w powietrzu, gdy temperatura wynosi, co najmniej 20 stopni. Jeśli w czasie tej wędrówki zaczyna padać deszcz, owady siadają. Do podobnego zachowania skłania je również wieczorny chłód. Szarańcza odróżnia się od koników polnych dużo krótszymi czułkami. Podobnie jednak jak one, posiada silne tylnie nogi, które umożliwiają jej długie skoki. Samica składa jaja w ziemi. Zależnie od gatunku, jest ich około 30 – 100. Larwy wyglądają tak samo jak osobniki dorosłe, są tylko od nich nieco mniejsze. W rozwoju larw występują dwie fazy: pierwsza – samotna, druga – stadna. Różnice między nimi dotyczą nie tylko zachowania, ale także ubarwienia. W fazie pierwszej żyją samotnie i mają barwę żółtobrązową, w drugiej, łączą się w stada i stają się czarno – żółte. Wielbłąd dwugarbny żyje samotnie, lub w małych grupkach, wiele wędruje nawet, jeśli wokół ma dostatecznie dużo pożywienia. Stwierdzono, że może przebyć 80 – 90 kilometrów dziennie. Gdy zbliża się zima, kieruje się na południe pozostawiając za sobą równiny, na których spędził ciepłe miesiące. Wbrew powszechnym sądom, dwa garby wielbłąda, nie są wypełnione wodą, lecz tłuszcze, który zwierzę wykorzystuje, gdy nie ma w pobliżu pokarmu. Na jego pożywienie składają się liście krzewów, pędy i rośliny trawiaste. Jesienią żywi się trzciną i liśćmi topoli. Mały wielbłąd rodzi się z otwartymi oczami. Matka czuwa nad nim, pociera go głową, jednak nie liże. Rozmieszczenie garbów widoczne jest już po urodzeniu. Mały pije mleko matki przez około rok, a w wieku trzech lat może się już rozmnażać. Nogi wielbłąda maja dwa szerokie palce. Nozdrza w kształcie szczelin mogą się zamykać, a oczy chronione są przed piaskiem długimi rzęsami. Od roku 1970 liczba tych zwierząt wzrosła z 300 na 900.