Cis i głóg
Cis pojawił się na świecie już w dewonie, czwartym okresie ery paleozoicznej. Dziś cis rośnie niemal wyłącznie na półkuli północnej. Może mieć postać iglastego krzewu lub drzewa. Kora cisu na jednorodnych pędach jest zielona i gładka, na kilkuletnich czerwonobrunatna i cienka. Najczęściej jednak drzewo to można poznać po igłach, bez względu na porę roku, igły jego są płaskie, połyskliwe i ciemnozielone. Owoce cisa też są charakterystyczne, karminowe jagody w kształcie kubeczków, kubeczków, a nich brązowo czarne nasiona. Trucizna z soku cisa znana była już w okresie starożytnym. Ta substancja to alkaloid, toksyna obecna w całym drzewie, z wyjątkiem osnówki. Właściwości trujące cisa, uczyniły z niego drzewo demoniczne i magiczne. Już w starożytnej Grecji było drzewem symbolizującym śmierć, w mitologii zaś wymieniane było wśród drzew świata podziemnego. Cis rośnie wyjątkowo powoli, zwłaszcza w ciągu pierwszych lat. Drzewem o wysokości dwóch metrów staje się dopiero w wielu dwudziestu lat. Największe w Polsce skupisko cisów mamy w rezerwacie utworzonym w Borach Tucholskich. Jest to resztka pradawnej puszczy. Według legendy w cieniu tych drzew odpoczywał Bolesław Chrobry. Głóg jest rodzajem z rodziny różowatych. W Europie i Azji, występuje około dziewięćdziesiąt jego gatunków, lecz w Polsce spotykamy zaledwie kilka z nich. Głogi to drzewa bardzo lubiane przez ptaki. Owoce, wciąż niedoceniane przez ludzi, bardzo im smakują. Wrogami głogów są owady, przede wszystkim motyle. Drzewo głogu jest wyjątkowo trwałe i twarde, używane bywa do wyrobów szkatułek i innych drobiazgów. Stolarze jednak narzekają, że jest bardzo trudne w obróbce, gdyż ma drobne słoje i opiera się polerowaniu. Zarówno kwiaty jak i owoce głogu, od dawnych czasów stosowane były jako powszechny lek. Do dziś mamy w aptekach różne mikstury głogowe, zapobiegające zaburzeniom serca, migotaniu zastawek i uciskom. Głogi rosną bardzo opornie. Lubią ziemię próchniczą, żyzną i stanowiska lekko zacienione. Z dawnych przesądów pogrzebowych, wnioskować można, że głóg rosnący na grobie, nie pozwala duchom wychodzić na świat. Żywi nie powinni go wąchać, gdyż mogą stracić zmysł powonienia.
Jaśmin jest rodzajem oliwkowatych i obejmuje około dwustu gatunków pnączy lub krzewów, występujących w strefie zwrotnikowej lub podzwrotnikowej. Kwiaty ma białe, różowe i żółte, zazwyczaj silnie i miło pachnące. W Polsce uprawiany najpowszechniej jest już zdziczały jaśmin wonny. To prężny krzew dochodzący do wysokości trzech metrów. Liście ma jajowate, zaostrzone z małymi oddalonymi od siebie ząbkami. Kwitnie od kończ maja do początku lipca. Kwiaty ma kredowobiałe, zebrane w grona i silnie pachnące. To właśnie ten gatunek uprawiany był z niezwykłą starannością w starożytnym Rzymie. W Polsce kwiaty tego krzewu w wieku XVIII, uchodziły za lek wzmacniający nerwy. Wrogiem jaśminu są mszyce, które niszczą roślinę systematycznie ją podgryzając. W przesądach hinduskich jaśmin w magiczny sposób, zaślubiony był drzewu innego gatunku. Jaśmin jest, więc pierwszym amantem jabłoni i drzewa mangowego. Gdy ich nie ma, musi wystarczyć tamaryszek, krzew, którego sok zakrzepły w grudki na uszkodzonych pędach daje jadalną żywicę. Kalina jest rodzajem rodziny przewiertniowatych. Obejmuje około sto dwadzieścia gatunków, nie tylko krzewów, ale i drzew rosnących dziko w Europie oraz w Azji. W Polsce występują tylko dwa gatunki: kalina koralowa i kalina hordowina. Kalina koralowa ma szerokie liście, w zarysie okrągłe, ale z trzema klapami. Pod spodem są one omszone, jesienią stają się czerwonobrunatne. Rośnie w miejscach mokrych nad strumieniami i sadzawkami. Jest indywidualistką, wszędzie występuje pojedynczo, bez towarzystwa tego samego gatunku. Dorasta do wysokości czterech metrów. Korę ma cienką, jasnoszarą, podłużnie porysowaną. Owocuje obfitymi gronami kulistych jagód, mających barwę czerwieni. Specjalną, sadzoną dla dekoracji, odmianą kaliny koralowej jest buldeneż. Drugą dziko rosnącą jest kalina hordowina. Ma bardzo bogate ulistnienie, zwłaszcza, gdy rośnie w miejscach dobrze nasłonecznionych. Jej jagód i liści używano niegdyś, jako leku przeciwko zapaleniu gardła. Z obcych gatunków w Polsce uprawiany jest tylko jeden, kalina koreańska. Wierzba rosła już na naszych ziemiach około dwanaście tysięcy lat temu. Analiza wierzeń ludowych wskazuje, że wierzba już w najdawniejszym okresie tworzenia się pojęć religijnych, była fetyszem. Wkrótce potem stała się totemem, drzewem opiekuńczym rodów i klanów. W naszych wierzeniach pogańskich, wierzba była też opiekunką płodności. W X stuleciu po prowadzeniu chrześcijaństwa, drzewo to łatwo dostroiło się do ceremonii kościelnych i zaczęła symbolizować święta Wielkanocne. Wierzba jest rodzajem z rodziny wierzbowatych. Rozmnaża się z niebywałą łatwością, wegetatywnie i z nasion. Obejmuje trzysta gatunków drzew i krzewów. Bardzo pospolita jest w Polsce wierzba szara. Rośnie jako drzewo, ale najczęściej bywa obszernym krzewem, gęsto uliścionym. Z wierzbowego horoskopu dowiadujemy się, że ludzie urodzeni pod znakiem wierzby są: pracowici, wstrzemięźliwi i pilni. Obok tych cech odznaczają się również bezgraniczną miłością własną i przekonaniem o swej nieomylności. Często kreują się na despotów i wojowników, którzy chcą uporządkować świat według własnych poglądów.