Puszcza Białowieska
Puszcza Białowieska to jeden z najbardziej znanych kompleksów leśnych – i to nie tylko w naszym kraju, ale również poza jego granicami. A wszystkiemu “winne” są oczywiście żubry. Puszcza Białowieska jest tym, co do dzisiejszych czasów przetrwało ze starych czterech puszcz. Aktualnie jej łączna powierzchnia wynosi przeszło sto pięćdziesiąt tysięcy hektarów, z czego na terenie naszego kraju znajduje się ich sześćdziesiąt dwa tysiące. Reszta leży na Białorusi. To właśnie tutaj przetrwały ostatnie już na całym europejskim niżu lasy posiadające pierwotny charakter, z czego najwięcej jest w tym przypadku lasów grądowych. Jeżeli chodzi o roślinność, spotkać tutaj można sporo takich gatunków, którym niegdzie indziej nie udało się już przetrwać. Ze zwierząt z kolei żyje tutaj przeszło dwanaście tysięcy ich gatunków. Na terenie polskiej części Puszczy Białowieskiej znajduje się Białowieski Park Narodowy. Puszcza Borecka słynie przede wszystkim z tego, iż na Pojezierzu Ełckim stanowi największy leśny kompleks. Jej powierzchnia wynosi bowiem dwieście trzydzieści kilometrów kwadratowych. Administracyjnie podzielona jest ona na trzy części. Są to takie obręby jak Czerwony Dwór, Borki oraz Przerwanki. Lasem zarządza białostocka Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych. Na terenie Puszczy Boreckiej znajdują się cztery przyrodnicze rezerwaty – Wyspa Lipowa, Lipowy Jar, Jezioro Borki oraz Mazury. Niemalże sto procent powierzchni puszczy porośnięte jest lasami. Ogólnie roślinność jest tutaj bardzo zróżnicowana, nie wyłączywszy z tego i takich roślin, które posiadają w naszym kraju status wymierających. Jeżeli natomiast chodzi o faunę, lasy te słyną z wielu gatunków łownej zwierzyny. Żyje tu kilka wilków i dwa rysie, a także przeszło sto czterdzieści gatunków ptactwa, z czego wiele znajduje się pod ochroną.
Na terenie Mazurskiego Parku Krajobrazowego znajduje się niezwykłe jezioro Krainy Wielkich Jezior Mazurskich Łuknajno. Jest tutaj największa w Polsce kolonia łabędzia niemego. W sezonie letnio-jesiennym przebywa tu 2000 majestatycznych ptaków. Z tego względu jezioro wraz z otaczającym je trzcinami i łąkami od 1977 roku objęte zostało ochroną jako ptasi rezerwat przyrody Łuknajno, jest największym przedłużeniem jeziora Śniardwy. Jest płytkim polodowcowym akwenem o głębokości 3 metrów. Linia brzegowa jest słabo rozwinięta i pozbawiona zatok. Brzegi są niedostępne, podtopione i zarośnięte podmokłymi łąkami. Oprócz kolonii łabędzi żyje tu wiele gatunków ptaków wodno – błotnych. Jezioro i otaczające go trzcinowiska są dla nich obszarem gniazdowania. Spotkać tu można: kanię czarną, zielonkę, gondola i kilka gatunków kaczek. Oprócz łabędzia stwierdzono tu występowanie 175 gatunków ptaków. Na jeziorze obowiązuje strefa ciszy, a ptaszki można obserwować tylko z dwóch specjalnie do tego przeznaczonych wież. Las Bielański to teren leśny położony w granicach Warszawy. Jest to niezwykły obszar leśny zachowany w centrum wielkiego miasta. Rezerwat obejmuje cały obszar lasu, który jest pozostałością dawnej Puszczy Mazowieckiej. W dawnych wiekach był terenem polowań książąt mazowieckich, a począwszy od XX wieku, służył mieszkańcom Warszawy jako miejsce zabaw i pikników. Objęcie go ochroną dawało nadzieję, na zachowanie drzewostanów dla przyszłych pokoleń. Rezerwat jest położony na wysokiej skarpie doliny Wisły. W części północnej występują wąwozy erozyjne ukształtowane przez wodę. Jednym z nich płynie Potok Bielański. Las Bielański jest także wyjątkowym obszarem, ze względu na żyjące zwierzęta. Największym ze ssaków jest sarna, z mniejszych należy wymienić: lisa, łasicę, wiewiórkę, kreta i jeże. Gniazduje tu ponad 65 gatunków: puszczyk, myszołów, dzięcioł i wilga. Las Bielański jest rezerwatem leśno-krajobrazowym, otwartym dla mieszkańców Warszawy i ich ulubionym miejscem spacerowym. Rezerwat przyrody “Skamieniałe Miasto” został utworzony w celu największego o najbardziej zróżnicowanego zespołu skałek na obszarze polskich gór i pogórzy. Położony jest w Małopolscy i zajmuje powierzchnię około 15 ha.. Teren ten został objęty ochroną już w 1931 roku. Malownicze o fantastycznych kształtach skały zbudowane z piaskowca ciężkiego, zostały ukształtowane na skutek procesów wietrzenia i erozji, na podobieństwo baszt, maczug. Ambon, grzybów i progów skalnych. Skały otoczone są lasem mieszanym z dębem, brzozą, osiką i grabem. Rosną tu także krzewy leszczyny, jałowca i jarzębiny. Z gatunków roślin chronionych można tu spotkać storczyki, widłaka i wawrzynka. O powstaniu “skamieniałego miasta” krąży wiele legend i podań. Według jednej z nich miejsce to powstało w skutek kary Bożej, jako została nałożona na mieszkańców zamku za ich niegodziwe życie. Skałki mają swoje nazwy zwyczajowe. Są tu “Czarownica”, skałka z krzyżem, Ratusz i Grunwald.