Park krajobrazowy
Park Krajobrazowy Pogórza Przemyskiego obejmuje fragment Karpat Wschodnich i część Pogórza Synowskiego. Charakteryzuje się on dużą naturalnością i wysokimi walorami przyrodniczymi. Tworzą go niewielkie malownicze góry, o ciekawym układzie grzbietów poprzecinane dolinami Sanu. Wiaru osobliwością geologiczną terenu są odkrywki fliszu karpackiego z odciskami zwierząt morskich, żyjących w dawnych epokach. Najpiękniejsze bukowo-jodłowe lasy można podziwiać w masywie suchego Obycza, gdzie zostały objęte ochroną na terenach położonych niżej rosną lasy liściaste z lipą, klonem i dębem. Dominujące są jednak buk, jodła i świerk. Atrakcją botaniczną jest brzoza czarna. Park stanowi ostoję dużych ssaków: jelenia, rysia i wilka. Z chronionych gatunków występują tu: jeż, ryjówka i nietoperz. Najczęściej odwiedzaną miejscowością na terenie Parku jest Krasiczyn, z najcenniejszymi w Polsce renesansowymi zabytkami. Obszar Jury Krakowsko-Częstochowskiej to jeden, a najpiękniejszych pod względem krajobrazowych fragmentów naszego kraju. Jest om unikatowy w skali kraju. Biały skały zbudowane są z wapieni jurajskich, wyłaniają się spośród bujnej roślinności, tworząc urwiste ściany, doliny i wąwozy. Teren ten słynie z występowania zjawisk krajowych, zarówno na powierzchni gdzie powstają różnorodne formy skałkowe, jak i pod ziemią w wyniku, których powstało tu ponad 300 jaskiń. Najdłuższa z nich jest Jaskinia Wierna, licząca ponad 1000 metrów długości. W wielu jaskiniach znajduje się także piękna szata naciekowa. W dolinach i podgórzach wapiennych skał występują efekty krasowe, źródła i wywierzyska. Niezwykłym elementem krajobrazu jest Pustynia Błędowska, obejmująca największy w Europie obszar śródlądowych piasków. Na terenach piaszczystych rosną ubogie bory sosnowe. Ciekawostką jest występowanie polskiego modrzewia i cisa. Największą atrakcja faunistyczną są nietoperze, zamieszkujące w większości jaskiń.
Od 1992 roku Bieszczadzki Park Narodowy jest częścią Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery “Karpaty Wschodnie”. Są to miejsca najcenniejsze o najlepiej zachowanej przyrodzie. Strefę buforową stanowią tereny objęte ochroną częściową. Tutaj przyroda jest bardziej przekształcona, ale również bardzo wartościowa. Strefę przejściową rezerwatu stanowią dwa parki krajobrazowe: Park Krajobrazowy Doliny Sanu i Cieśniańsko-Wetliński Park Krajobrazowy. Strefa ta ma za zadanie ochronę nie tylko krajobrazu, ale także ochronę walorów przyrodniczych i kulturowych. Nie wolno, więc tutaj lokalizować zakładów przemysłowych, a w budownictwie należy popierać formy regionalne. Trzeba też chronić obiekty zabytkowe związane z przeszłością kulturową. Umiejętne zgodne z naturą gospodarowanie przyczynia się również do ograniczenia tzw.: szkód od zwierzyny. W lesie naturalnym zwierzęta mają więcej naturalnego pokarmu niż w lesie intensywnie zagospodarowanym. Na terenie Bieszczadzkiego Parku Narodowego preferuje się turystykę kwalifikowaną. Tereny objęte ochroną ścisłą udostępnione są do zwiedzania tylko dla turystów pieszych. Dozwolone jest poruszanie się tylko po przeznaczonych i specjalnie przygotowanych ścieżkach przyrodniczych, na których turysta może zapoznać się z pięknem bieszczadzkiej przyrody. Obszary objęte ochroną częściowa również są udostępniane dla turystów. Dodatkowo istnieje tutaj podstawowe zaplecze turystycznej: pola namiotowe, punkty gastronomiczne i parkingi. Wszystkie szlaki prowadzone są tak by ruch turystyczny nie powodował nadmiernego niszczenia roślinności. Popiera się również turystykę narciarską i konną, a na niektórych drogach publicznych i leśnych dopuszczona jest turystyka rowerowa. W ostatnich latach pojemność turystyczna miejsc zostaje przekroczona. Powoduje to wydeptywanie roślinności i nadmierną erozję. Uważa się też, że szansa rozwoju dla miejscowej ludności mogą być, tzw.: rodzinne gospodarstwa agroturystyczne.
Mazurski park Krajobrazowy jest jednym z najstarszych parków w Polsce. Obejmuje fragmenty dwóch odmiennych, stykających się ze sobą sfer krajobrazowych, krainy Wielkich Jezior, oraz Puszczy Piskiej. W zachodniej części Parku dominuje krajobraz bogato rzeźbiony, urozmaicony, zalesionymi wzgórzami, oraz licznymi jeziorami. Część wschodnia to prawie płask równina z największym w Polsce jeziorem Śniardwy. Charakterystycznym i cennym elementem Parku są wody powierzchniowe tworzące sieć rzek, strumieni i jezior. W granicach Parku Mazurskiego znajduje się ponad 60 jezior, oraz jego główna rzeka- Kutynia. Duża różnorodność siedlisk lądowych i wodnych znajduje odbicie w bogactwie roślin i zwierząt. Występuje tu około 850 gatunków roślin, z których wiele to rośliny rzadkie i chronione. Zwierzęta również znajdują tu schronienie. Można tu spotkać, prawie wszystkie gatunki krajowych dużych leśnych i wodnych ssaków, takich jak: łoś, jeleń, sarna, dzik, wilk, borsuk, wydra i bóbr. Park jest jednym z najatrakcyjniejszych w Polsce miejsc do uprawiania turystyki wodnej. Nadmorski Park Krajobrazowy obejmuje półwysep Helski, oraz część Zatoki Puckiej. Na ukształtowanie się specyficznych cech krajobrazu decydujący wpływ miało morze. W wyniku działalności fal morskich, oraz osadzania niesionego przez nie materiału, na terenie Parku występują wszystkie typy krajobrazu nadmorskiego: klifowy, wydmowy i zalewowy. Utworzenie na tym terenie Parku miało powstrzymać proces nadmiernej eksploatacji turystycznej. Najbardziej znana część Parku to Półwysep Helski. Szata roślinna Parku jest charakterystyczna dla terenów nadmorskich. Występują tu zbiorowiska wydm białych i szarych, plaże, wydmowy bór piaskowy i bory bażynowe. Część lądowa Parku w znacznym stopniu porośnięta jest lasami. Najcenniejsze pod względem przyrodniczym tereny to podmokłe łąki, torfowiska, płaty cennego lasu, objęto ochroną w ośmiu rezerwatach przyrody. Miejscem wyjątkowym jest tutaj Zatoka Pucka, płytki akwen o głębokości 3,5 metra, z podwodnymi łąkami glonów i trawy morskiej.