Park krajobrazowy
Park Krajobrazowy Pogórza Przemyskiego obejmuje fragment Karpat Wschodnich i część Pogórza Synowskiego. Charakteryzuje się on dużą naturalnością i wysokimi walorami przyrodniczymi. Tworzą go niewielkie malownicze góry, o ciekawym układzie grzbietów poprzecinane dolinami Sanu. Wiaru osobliwością geologiczną terenu są odkrywki fliszu karpackiego z odciskami zwierząt morskich, żyjących w dawnych epokach. Najpiękniejsze bukowo-jodłowe lasy można podziwiać w masywie suchego Obycza, gdzie zostały objęte ochroną na terenach położonych niżej rosną lasy liściaste z lipą, klonem i dębem. Dominujące są jednak buk, jodła i świerk. Atrakcją botaniczną jest brzoza czarna. Park stanowi ostoję dużych ssaków: jelenia, rysia i wilka. Z chronionych gatunków występują tu: jeż, ryjówka i nietoperz. Najczęściej odwiedzaną miejscowością na terenie Parku jest Krasiczyn, z najcenniejszymi w Polsce renesansowymi zabytkami. Obszar Jury Krakowsko-Częstochowskiej to jeden, a najpiękniejszych pod względem krajobrazowych fragmentów naszego kraju. Jest om unikatowy w skali kraju. Biały skały zbudowane są z wapieni jurajskich, wyłaniają się spośród bujnej roślinności, tworząc urwiste ściany, doliny i wąwozy. Teren ten słynie z występowania zjawisk krajowych, zarówno na powierzchni gdzie powstają różnorodne formy skałkowe, jak i pod ziemią w wyniku, których powstało tu ponad 300 jaskiń. Najdłuższa z nich jest Jaskinia Wierna, licząca ponad 1000 metrów długości. W wielu jaskiniach znajduje się także piękna szata naciekowa. W dolinach i podgórzach wapiennych skał występują efekty krasowe, źródła i wywierzyska. Niezwykłym elementem krajobrazu jest Pustynia Błędowska, obejmująca największy w Europie obszar śródlądowych piasków. Na terenach piaszczystych rosną ubogie bory sosnowe. Ciekawostką jest występowanie polskiego modrzewia i cisa. Największą atrakcja faunistyczną są nietoperze, zamieszkujące w większości jaskiń.
Cukinia jest odmianą botaniczną dyni zwyczajnej. Pochodzi z południowo – wschodnich rejonów Ameryki Północnej. W chwili obecnie jest warzywem bardzo często spotykanym w krajach Europy zachodniej jak również w Polsce. Cukinia należy do bardzo wartościowych warzyw dyniowatych gdyż zawiera takie składniki jak potas, wapń, witaminy B jeden, B dwa, PP oraz C i karoten. Podobnie jak dynia nie kumuluje metali ciężkich więc może być wykorzystywana w żywieniu małych dzieci. Dzięki zawartym w niej związkom zasadowym działa na organizm odkwaszająco oraz ma bardzo dobry wpływ na układ trawienny. Cukinia należy do warzyw niskokalorycznych i przez to może być wykorzystywana w dietach odchudzających jako niskokaloryczna przekąska pomiędzy posiłkami. Cukinię w stanie surowym można dodawać do placków, do surówek lub dusić, przerabiać na konfitury i marynaty. Można z niej zrobić bigos, leczo lub stosować do zagęszczania potraw. Cukinia najlepiej rośnie na glebach próchniczych zasobnych i ciepłych, na stanowiskach dobrze nasłonecznionych. Dynia swój rodowód wywodzi z południowej Ameryki Północnej gdzie była już znana przed pięcioma tysiącami lat. Do Europy dynia trafiła wraz z hiszpańskimi żeglarzami. Należy ona do bardzo cennych, niskokalorycznych warzyw. Zawiera takie witaminy jak: beta – karoten, witaminy z grupy B, kwas foliowy, witaminę C oraz składniki mineralne takie jak: potas, magnez, wapń, żelazo, pektyny. W dyni jadalne jest zarówno jej wnętrze które jest mięsiste jak i nasiona które po wysuszeniu w skorupce chronią bardzo dobre wnętrze. Nasiona mają kolor kremowo – biały. W nasionach jest mnóstwo składników takich jak cynk, żelazo, wapń, selen, miedź, mangan, witamina E oraz lecytyna. W nasionach jest również dużo fitosteroli oraz wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Dzięki tym właściwościom dynia ma bardzo dobry wpływ na hamowanie składowania odłogów cholesterolowych na ścianach naczyń krwionośnych czyli zapobiega miażdżycy, wzmacnia system immunologiczny gdyż działa odkwaszająco na organizm. Dynia w żywieniu codziennym może zastępować ziemniaki.
Puszczy Goleniowskiej szukać należy – jak sama nazwa sugeruje zresztą – na Równinie Goleniowskiej. Powierzchnia tego leśnego kompleksu wynosi niespełna sześćset trzydzieści kilometrów kwadratowych. Odznacza się on dużą zwartością. Niemalże osiemdziesiąt procent wszystkich znajdujących się tutaj lasów stanowią lasy iglaste, w których gatunkiem dominującym jest sosna. Wydzielonych zostało tutaj siedem rezerwatów przyrodniczych oraz dwa zespoły przyrodniczo-krajobrazowe. Pierwsze informacje dotyczące tej puszczy pojawiły się u schyłku lat czterdziestych czternastego stulecia. Wiadomo, iż książęta Pomorza Zachodniego posiadali tutaj rozległe i obfitujące w zwierzynę obszary łowieckie. Bardzo dużo drzew zostało stąd wyciętych w wieku osiemnastym, kiedy to można zauważyć wyraźną ekspansję, jeżeli chodzi o osadnictwo. Przy tej okazji wybito także sporo mieszkających w tych lasach gatunków zwierząt. Puszcza Kampinoska to jeden z najbardziej znanych w naszym kraju kompleksów leśnych. Znajduje się w centrum naszego kraju niedaleko od Warszawy. Jego powierzchnia wynosi niespełna sześćset siedemdziesiąt tysięcy kilometrów kwadratowych, aczkolwiek lasy porastają tylko jakieś dwieście siedemdziesiąt. Na dzień dzisiejszy większość terenu tej puszczy objęta jest ochroną w ramach Kampinoskiego Parku Narodowego. Krajobraz jest tutaj szalenie zróżnicowany, odbija się to także na panującym na tym obszarze klimacie. Jeżeli chodzi o lasy, to przeważają sosnowe bory. Pewna grupa rosnących tutaj drzew jest dość wiekowa, bo liczy sobie przeszło dwieście lat, a do tego wysoka – nawet i na dwadzieścia osiem metrów. Najbardziej charakterystycznym dla Puszczy Kampinoskiej zwierzęciem jest łoś będący jednocześnie jej symbolem. Człowiek na swój użytek zaczął eksploatować puszczę pod koniec szesnastego wieku.