Datura i Hiacynt
Imponujące drzewko z barwnymi kwiatami w kształcie lejków.Piękna i niezwykła – te słowa najlepiej oddają charakter rośliny ogrodowej, jaką jest datura (określana również mianem “bieluń”). Drzewko to przyjmuje nieraz znaczne rozmiary – może osiągać wysokość nawet do 5 m – dlatego też nadaje się tylko do ogrodów. Aby jednak osiągnąć taki imponujący rozmiar, datura musi być obficie nawożona i podlewana (nawet do 15-20 l wody dziennie). Warto jednak podjąć ten trud, gdyż datura potrafi zamienić ogród w prawdziwy raj. Roślina ta zachwyca nie tylko wyglądem – kwiaty w kształcie trąbek mają najczęściej barwę żółtą, białą bądź różową – ale i pięknym zapachem. Warto jednak pamiętać o tym, że datura jest silnie trująca, zarówno dla ludzi, jak i zwierząt. W zimie daturę należy przechowywać w cieplejszym pomieszczeniu – najlepiej nadaje się do tego piwnica. Trud uprawy datura wynagradza nie tylko imponującymi kwiatami, ale i prostym sposobem rozmnażania – ucięty pęd umieszczamy w podłożu. Roślina ta jest więc idealną propozycją dla osób, które posiadają duży ogród bądź pokaźnych rozmiarów taras. Kwiat, którego atutem jest zarówno niezwykły kolor, jak i intensywny zapach.Hiacynt jest niezwykle popularną rośliną uprawianą w ogrodach. Swoją popularność zawdzięcza różnorodności kolorów – czerwony, niebieski, różowy, biały, żółty, purpurowy, łososiowy – oraz bardzo intensywnemu zapachowi, który jednak dla wielu osób może być uciążliwy. Hiacynty najlepiej rozwijają się na żyznym podłożu, w miejscu nasłonecznionym. Roślina ta należy do grupy roślin cebulowych, do których zalicza się także między innymi tulipany i irysy. Cebulki sadzimy jesienią, a wiosną nawozimy. Hiacynt jest kwiatem, który najokazalej prezentuje się w grupach, upiększając równo przystrzyżony trawnik. Szczególnie imponująco wyglądają grupy hiacyntów, w których kwiaty różnią się barwą, a więc obok kwiatów różowych umieścimy i niebieskie, i fioletowe. Niestety rośliny te kwitną stosunkowo krótko – po zimowym odpoczynku podziwiać je możemy tylko w okresie kwietnia i maja. Krótki czas kwitnienia z pewnością rekompensowany jest przez niezwykłe barwy kwiatów i unoszący się w ich otoczeniu niezwykły zapach.
Roślina ta przyciąga, zachwyca i omami swoim zapachem. Rośliny te pięknie prezentują się posadzone po kilka sztuk w jednym miejscu, najlepiej, jeżeli są to rośliny tego samego koloru i rozmiaru. Nie jest to roślina wymagając jakiejś specjalnej troski, ale najlepiej rośnie na glebie żyznej, dobrze przepuszczającej wodę. Gleby nieprzepuszczające wody i zbyt zbite powodują, iż nie wykształcą się duże kwiaty. Najpiękniej kwitną w miejscach dobrze nasłonecznionych, jeżeli chcemy, żeby długo kwitły lepiej zapewnić im miejsce półcieniste. Przystępując do sadzenia pamiętajmy, aby to zrobić w okolicach połowy września na głębokości około 15 cm, w odstępach co 13-15 cm. Starajmy się nie sadzić hiacyntów w miejscu, gdzie poprzednio rosły rośliny, które mogły być zarażone grzybem chorobotwórczym i jego przetrwalniki nadal znajdują się w glebie. Do roślin tych zaliczamy przede wszystkim ogórki, pomidory i truskawki. Wybierając cebule do sadzenia pamiętajmy, aby były one dorodne, zdrowe, bez plam i zmian świadczących o różnego rodzaju chorobach. Przed posadzeniem dobrze jest zaprawić cebulę w celu przeciwdziałania chorom. Wychylają swe białe główki spod resztek zalegającego śniegu.Wystarczy kilka cieplejszych dni, kiedy pokrywa śnieżna zmniejszy się, a miejscami odsłoni się ziemia, aby te małe roślinki wyszły do światła. Mają one wręcz magiczną moc. Po kilku smutnych i ponurych miesiącach rozpoczyna się wiosna, a widok przebiśniegów dodaje człowiekowi energii i chęci do życia. Aby wczesną wiosną cieszyły nasze oczy i duszę musimy o nich pamiętać jesienią. Zakupione cebule należy wsadzić w miejscu z żyzną, lekko piaskową i najlepiej wapienną glebą. Nie mają one dużych wymagań, gdyż pierwotnie rosły na obrzeżach lasów, na polanach. Nie jest wskazane sadzenie cebulek tych kwiatów w miejscach nawożonych obornikiem. Zdecydowanie odpowiedniejsze jest kompostowanie gleby. Rośliny świetnie wyglądają posadzone w skupiskach. Najlepiej posadzić je we wrześniu, pamiętając o zachowaniu około 20 cm odstępów. Roślina jest odporna na mróz, jednakże ściółkowanie jest polecane. Po przekwitnięciu część rośliny widoczna nad ziemia obumiera do następnego przedwiośnia. Po przekwitnięciu można ją wzmocnić nawozem.