Puszcza Białowieska
Puszcza Białowieska to jeden z najbardziej znanych kompleksów leśnych – i to nie tylko w naszym kraju, ale również poza jego granicami. A wszystkiemu “winne” są oczywiście żubry. Puszcza Białowieska jest tym, co do dzisiejszych czasów przetrwało ze starych czterech puszcz. Aktualnie jej łączna powierzchnia wynosi przeszło sto pięćdziesiąt tysięcy hektarów, z czego na terenie naszego kraju znajduje się ich sześćdziesiąt dwa tysiące. Reszta leży na Białorusi. To właśnie tutaj przetrwały ostatnie już na całym europejskim niżu lasy posiadające pierwotny charakter, z czego najwięcej jest w tym przypadku lasów grądowych. Jeżeli chodzi o roślinność, spotkać tutaj można sporo takich gatunków, którym niegdzie indziej nie udało się już przetrwać. Ze zwierząt z kolei żyje tutaj przeszło dwanaście tysięcy ich gatunków. Na terenie polskiej części Puszczy Białowieskiej znajduje się Białowieski Park Narodowy. Puszcza Borecka słynie przede wszystkim z tego, iż na Pojezierzu Ełckim stanowi największy leśny kompleks. Jej powierzchnia wynosi bowiem dwieście trzydzieści kilometrów kwadratowych. Administracyjnie podzielona jest ona na trzy części. Są to takie obręby jak Czerwony Dwór, Borki oraz Przerwanki. Lasem zarządza białostocka Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych. Na terenie Puszczy Boreckiej znajdują się cztery przyrodnicze rezerwaty – Wyspa Lipowa, Lipowy Jar, Jezioro Borki oraz Mazury. Niemalże sto procent powierzchni puszczy porośnięte jest lasami. Ogólnie roślinność jest tutaj bardzo zróżnicowana, nie wyłączywszy z tego i takich roślin, które posiadają w naszym kraju status wymierających. Jeżeli natomiast chodzi o faunę, lasy te słyną z wielu gatunków łownej zwierzyny. Żyje tu kilka wilków i dwa rysie, a także przeszło sto czterdzieści gatunków ptactwa, z czego wiele znajduje się pod ochroną.