Narośla na drzewach
W lasach tropikalnych rośliny nie rosną obok siebie, lecz najczęściej w pozornym chaosie. Gałęzie sąsiadujących ze sobą drzew zachodzą na siebie, niektóre rośliny rosną z góry na dół lub jedna na drugiej. Jedno drzewo w dżungli może nosić na sobie setki innych roślin. Znajdują się wśród nich także pasożyty, zapuszczające swe korzenie w drzewo – żywiciela i zabierające mu pożywienie. Znacznie częstszym gościem są jednak nieszkodliwe epifity, czyli porośla. Oszczędzają własną energię dzięki temu, że nie wykształcają własnego korzenia, lecz korzystają z pni innych roślin. Nie wyrządzają one szkody roślinie, na której rosną, nie zabierają jej, bowiem substancji odżywczych. Zdarza się jednak, że drzewo załamuje się pod ich ciężarem. Należą do nich: paprocie, rośliny storczykowate, ananasowate i wiele innych. Epifity usadawiają się w niewielkiej kupce próchnicy gromadzącej się w rozwidleniu konarów. Nie mają korzeni, a wodę i powietrze wychwytują z powietrza. Życie wysoko nad ziemia oznacza jednak skromne pożywienie, ma jednak tę zaletę, że nie potrzebna jest walka o dostęp do światła. Już w momęcie kiełkowania zapewniają sobie nasłonecznione miejsce. W lesie tropikalnym występuje stały niedobór substancji odżywczych. Prawie wszystkie znajdują się w organizmach żywych. Niemal całkowicie brak tu próchnicy, która dostarczałaby drzewom pożywienia. Wszystko, co opada na ziemię i ulega rozkładowi, musi być wykorzystane w optymalny sposób. Dlatego znajdujące się pod powierzchnią ziemi korzenie tworzą gęstą sieć. Mimo to, nawet najcieńsze włośniki na korzeniach drzew nie są zbyt grube by przechwycić wszystkie substancje odżywcze. Dlatego drzewa zawierają układ z grzybami. Nie są to grzyby kapeluszowe, lecz niepozorne, najczęściej podziemne grzybnie, składające się z długich jasnych nitek. Te z kolei żyją na specjalnych korzeniach drzew, które wbrew regułom, rosną nie w dół, lecz w górę. W ten sposób szybciej stykają się z obumarłymi szczątkami roślin. Z tej współpracy, zwanej symbiozą, czerpią korzyści, zarówno drzewa jak i grzyby. Splecione korzenie grzybni są skuteczne w obieraniu pokarmu. Woda wypływająca z potoków znajdujących się w dżungli, jest znacznie uboższa aniżeli woda pochodząca z deszczu.
Imponujące drzewko z barwnymi kwiatami w kształcie lejków.Piękna i niezwykła – te słowa najlepiej oddają charakter rośliny ogrodowej, jaką jest datura (określana również mianem “bieluń”). Drzewko to przyjmuje nieraz znaczne rozmiary – może osiągać wysokość nawet do 5 m – dlatego też nadaje się tylko do ogrodów. Aby jednak osiągnąć taki imponujący rozmiar, datura musi być obficie nawożona i podlewana (nawet do 15-20 l wody dziennie). Warto jednak podjąć ten trud, gdyż datura potrafi zamienić ogród w prawdziwy raj. Roślina ta zachwyca nie tylko wyglądem – kwiaty w kształcie trąbek mają najczęściej barwę żółtą, białą bądź różową – ale i pięknym zapachem. Warto jednak pamiętać o tym, że datura jest silnie trująca, zarówno dla ludzi, jak i zwierząt. W zimie daturę należy przechowywać w cieplejszym pomieszczeniu – najlepiej nadaje się do tego piwnica. Trud uprawy datura wynagradza nie tylko imponującymi kwiatami, ale i prostym sposobem rozmnażania – ucięty pęd umieszczamy w podłożu. Roślina ta jest więc idealną propozycją dla osób, które posiadają duży ogród bądź pokaźnych rozmiarów taras. Kwiat, którego atutem jest zarówno niezwykły kolor, jak i intensywny zapach.Hiacynt jest niezwykle popularną rośliną uprawianą w ogrodach. Swoją popularność zawdzięcza różnorodności kolorów – czerwony, niebieski, różowy, biały, żółty, purpurowy, łososiowy – oraz bardzo intensywnemu zapachowi, który jednak dla wielu osób może być uciążliwy. Hiacynty najlepiej rozwijają się na żyznym podłożu, w miejscu nasłonecznionym. Roślina ta należy do grupy roślin cebulowych, do których zalicza się także między innymi tulipany i irysy. Cebulki sadzimy jesienią, a wiosną nawozimy. Hiacynt jest kwiatem, który najokazalej prezentuje się w grupach, upiększając równo przystrzyżony trawnik. Szczególnie imponująco wyglądają grupy hiacyntów, w których kwiaty różnią się barwą, a więc obok kwiatów różowych umieścimy i niebieskie, i fioletowe. Niestety rośliny te kwitną stosunkowo krótko – po zimowym odpoczynku podziwiać je możemy tylko w okresie kwietnia i maja. Krótki czas kwitnienia z pewnością rekompensowany jest przez niezwykłe barwy kwiatów i unoszący się w ich otoczeniu niezwykły zapach.
Drzewem polskim jest brzoza. Rośnie ona na obszarze całego naszego kraju. Obejmuje ona czterdzieści gatunków występujących na półkuli północnej. W Polsce zaś występuje ich tylko siedem. Najbardziej uznana jest brzoza brodawkowata, potocznie nazywana płaczącą. Rośnie w miejscach suchych i piaszczystych. Do piętnastego roku życia pnie się w górę, a potem po raz pierwszy zakwita. Nieco mniej pospolita jest brzoza omszona. Została nazwana tak, dlatego, że całą powierzchnię jej najmłodszych gałązek pokrywa delikatny meszek. Prawdziwą osobliwością jest brzoza ojcowska. Mała, niepozorna, raczej przypomina krzew niż drzewo. Jest gatunkiem chronionym. Stworzono dla niej w Harmenii specjalny rezerwat przyrody. Brzozy charakteryzują się dużą obfitością nasion, malutkich orzeszków, niesionych przez wiatr. Związana z Polską od niepamiętnych czasów brzoza wrosła w naszą kulturę, wierzenia, gusła i zabobony. Przez długie stulecia, była na obszarze słowiańskim, środkiem leczącym wiele chorób. Brzoza występowała także w zwyczajach pogrzebowych. W okolicach Nałęczowa, zawiadamiano o śmierci, poprzez noszenie brzozowych wici, w postaci wianków. Brzozowe krzyże nagrobne spotykane są też w wielu lasach, gdzie znaczą mogiły poległych partyzantów. Jabłoń jest drzewem, które już kilka dni po stworzeniu świata, zapuściło swe korzenie w Ogrodzie Edenu. Już w najdawniejszych czasach bywały “jabłka pełne snów” i to snów proroczych. Jabłko należało też do środków miłosnych i często wykorzystywane było, by zdobyć ukochanego mężczyznę czy niedostępną kobietę. W rękach znachorów jabłko wsparte zaklęciami, nabierało właściwości leczniczych, a także pomagało zdjąć uroki. W czasach starożytnych jabłoń uchodziła nie tylko za objaw obfitości, ale i wróżkę śmierci. Jabłoń jest gatunkiem z rodziny różowatych. Pochodzi z Azji Środkowej i Chin, skąd wyruszyła na podbój świata. Dziko rośnie w Polsce. Jest drzewem dochodzącym do dwunastu metrów, w młodym wieku zwykle ciernistym. Liście ma szerokoeliptyczne, kwiaty białe, delikatnie zaróżowione. W Polsce jabłonie uprawiane były uprawiane wcześniej niż w innych krajach Środkowej Europy. Jabłoń może żyć nawet dwieście lat, ale podgryzana przez szkodniki najczęściej żyje tylko pięćdziesiąt. Siedemdziesięcioletnia jabłoń uważana jest już za bardzo stare i sędziwe drzewo.
Aloes to roślina która występuje na całym świecie. W każdym zakątku są jednak znane różne odmiany tej rośliny. Łącznie występuje prawie 200 gatunków. W Polsce najłatwiej spotkać odmianę drzewiastą oraz pstrą. Aloes drzewiasty potrafi urosnąć do wysokości 70 cm. Ta odmiana charakteryzuje się liśćmi w kolorze szarozielonym, a jego brzegi pokrywają bardzo maleńkie i delikatne kolce. Poza tym aloes powszechnie znany jest jako środek, który wspomaga leczenie ran. To właśnie w kolcach jest składnik o uzdrawiających właściwościach. Aloes jest rośliną, która posiada również kwiaty. Najczęściej występują one w kolorze koralowym. Te rośliny są bardzo łatwe do rozmnożenia, gdyż wystarczy odciąć pędy boczne i posadzić w nowej ziemi. Jeśli zaś chodzi o aloes pstry, to .jest on znacznie mniejszy od drzewiastego. W warunkach domowych rośnie do wysokości 30 centymetrów. Jego liście mają barwę jasnoszarą, a przez środek przechodzą paski w kolorze ciemnej zieleni. Aloes drzewiasty oraz aloes pstry muszą być obficie i często podlewane. Echinokaktus to roślina, która ma jasnozieloną barwę. Ma kształt żebrowanej kuli, która równomiernie pokryta jest cierniami w kolorze żółtozłotym. Z reguły Echinokaktus nie kwitnie, ale w jego starszych odmianach spotkać można jeszcze kwiaty. Wówczas wierzchołki tej rośliny porośnięte są kwiatami w kolorze różowym lub w kolorze żółtym. Jeśli o roślinę będziemy dbali i pamiętali o podlewaniu i dogodnych warunkach, to może nam wyrosnąć nawet do średnicy 80 centymetrów. Jeśli roślina zaczyna przechodzić do wegetacji to należy pamiętać, aby w tym czasie zapewnić jej miejsce jasne, ale nie takie, gdzie bezpośrednio padają promienie słoneczne. Następnie po kilku tygodniach należy kwiatu zapewnić miejsce zacienione i chłodne, w którym temperatura nie będzie wyższa niż 10 stopni Celsjusza. W tym też czasie echinokaktus wymaga od nas częstego podlewania, gdyż nie lubi, aby ziemia była sucha, spowodowane to jest intensywnym wzrostem rośliny. Warto też wzbogacić ziemię o składni odżywcze stosując odpowiednie preparaty.