Drzewo tropikalne
Nawet dla wytrawnych botaników odróżnienie w dżungli jednego gatunku drzewa od drugiego nie jest łatwą sprawą. Ich jasne, gładkie pnie wyglądają zawsze jednakowo. Brakuje wyraźnych różnic w kolorze i kształcie cienkiej najczęściej kory, a liście i kwiaty znajdują się nieosiągalnie wysoko i nie mogą pomóc w określeniu gatunku drzewa. Niezliczone ilości rosnących pionowo i w poprzek epifitów i roślin sprężystych, lian i gałęzi sąsiednich drzew powodują, że niezmiernie trudno podporządkować jakiś liść czy kwiat danej roślinie. Najczęściej tylko bardzo doświadczeni tubylcy są w stanie określić gatunek rosnącego drzewa. Odwołują się przy tym do wszystkich zmysłów, próbują ustalić obok koloru kory i jej grubości również jej smak i zapach. Wskazówką dla nich jest nawet sok wypływający z naciętej kory. Bardzo charakterystyczna cechą większości drzew są płaskie, szerokie listwy u nasady piżma. Nazywamy je korzeniami tarczowymi. Podpierają one drzewo i rozkładają jego ciężar na większą powierzchnię. Rośliny w lasach tropikalnych mają dobre warunki by móc się rozwijać i rosnąć. Jedynym czynnikiem ograniczającym ich wzrost jest niedobór światła. Gęsty okap z liści drzew niemal całkowicie zatrzymuje promienie słoneczne. Do podłoża dociera zaledwie 1 – 2 %. Nieliczne rośliny, takie jak begonie lub paprocie dostosowały się do życia na tym mrocznym podłożu. Wiele młodych roślin natomiast wypuściwszy zaledwie kilka listków dla zapewnienia sobie egzystencji wiele lat czeka by móc wystrzelić w górę. Dopiero, gdy na przykład burza przewróci stojące stare drzewo i powstaje luka, przez którą wpada światło, małe roślinki zaczynają się gwałtownie rozwijać. Dochodzi do prawdziwej bitwy, a wygrywa ją to drzewo, które pierwsze zdoła rozpostrzeć swoją koronę, zabierając w ten sposób światło innym. Wiele roślin oczekuje na tę chwilę daremnie, często giną nie doczekawszy się promieni słońca. Dlatego też wiele gatunków wykształciło inna formę zdobywania światła.
Cukinia jest odmianą botaniczną dyni zwyczajnej. Pochodzi z południowo – wschodnich rejonów Ameryki Północnej. W chwili obecnie jest warzywem bardzo często spotykanym w krajach Europy zachodniej jak również w Polsce. Cukinia należy do bardzo wartościowych warzyw dyniowatych gdyż zawiera takie składniki jak potas, wapń, witaminy B jeden, B dwa, PP oraz C i karoten. Podobnie jak dynia nie kumuluje metali ciężkich więc może być wykorzystywana w żywieniu małych dzieci. Dzięki zawartym w niej związkom zasadowym działa na organizm odkwaszająco oraz ma bardzo dobry wpływ na układ trawienny. Cukinia należy do warzyw niskokalorycznych i przez to może być wykorzystywana w dietach odchudzających jako niskokaloryczna przekąska pomiędzy posiłkami. Cukinię w stanie surowym można dodawać do placków, do surówek lub dusić, przerabiać na konfitury i marynaty. Można z niej zrobić bigos, leczo lub stosować do zagęszczania potraw. Cukinia najlepiej rośnie na glebach próchniczych zasobnych i ciepłych, na stanowiskach dobrze nasłonecznionych. Dynia swój rodowód wywodzi z południowej Ameryki Północnej gdzie była już znana przed pięcioma tysiącami lat. Do Europy dynia trafiła wraz z hiszpańskimi żeglarzami. Należy ona do bardzo cennych, niskokalorycznych warzyw. Zawiera takie witaminy jak: beta – karoten, witaminy z grupy B, kwas foliowy, witaminę C oraz składniki mineralne takie jak: potas, magnez, wapń, żelazo, pektyny. W dyni jadalne jest zarówno jej wnętrze które jest mięsiste jak i nasiona które po wysuszeniu w skorupce chronią bardzo dobre wnętrze. Nasiona mają kolor kremowo – biały. W nasionach jest mnóstwo składników takich jak cynk, żelazo, wapń, selen, miedź, mangan, witamina E oraz lecytyna. W nasionach jest również dużo fitosteroli oraz wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Dzięki tym właściwościom dynia ma bardzo dobry wpływ na hamowanie składowania odłogów cholesterolowych na ścianach naczyń krwionośnych czyli zapobiega miażdżycy, wzmacnia system immunologiczny gdyż działa odkwaszająco na organizm. Dynia w żywieniu codziennym może zastępować ziemniaki.