Puma
Najmniejsze pumy, żyjące w Ameryce Środkowej, ważą najwyżej 35 kg, podczas gdy waga ich krewniaczek w Kanadzie dochodzi do 120 kg. Również ubarwienie zależy od regionu występowania tych zwierząt. Można spotkać pumy jasnobrązowe, czarne i płowe. Duże różnice w kolorze sierści spowodowane są, więc klimatem i warunkami środowiska. Największe pumy żyją na obszarach chłodnych, najmniejsze w tropikach. Na 35 gatunków kotów, tylko kilka największych z nich ryczy. Są to lew, tygrys i jaguar. Wszystkie pozostałe wydają tylko pomruki. Dość krótka sierść pumy i jej sylwetka, przypomina lwicę. Przypisuje się jej także drapieżność, stąd często nazywana jest lwem górskim. Podobnie jak u innych drapieżnych kotów, palce pumy zakończone są pazurami. A zęby, szczególnie górne kły są bardzo groźne. To właśnie nimi, puma przytrzymuje i zabija swą ofiarę. Czasem pumie udaje się zabić nawet konia. W przeciwieństwie do innych kotów, nie przytrzymuje ona pożywienia przednimi łapami. Kiedy skorpion chwyta swoimi szczypcami jaszczurkę, przysuwa ją do szczęk i zaczyna rozszarpywać. Skorpiony posługują się jadem bardzo rzadko. Zapas jadu jest tak niewielki, że odtworzenie go po zużyciu trwa od dwóch do trzech tygodni. Dużą ofiarę skorpion zabija zawijając odwłok do przodu, aż do wysokości otworu gębowego i wbijając kolec jadowy, połączony z gruczołami produkującymi niebezpieczny płyn. Nocą poluje na pustyni po omacku, gdyż ma słaby wzrok. Często decyduje się na atak dopiero wówczas, gdy ofiara go dotknie. Potrafi jednak wykryć jej obecność z pewnej odległości, dzięki bardzo cienkim włoskom, znajdującym się obok szczypiec. Włoski te są niezwykle czułe, nawet na najmniejsze drgania powietrza. Skorpiony pustynne boją się wysokich temperatur, ale dość dobrze znoszą suszę. W najgorętszej porze dnia, chowają się w jaskiniach, jamach lub pod kamieniami. Większość skorpionów jest uodporniona na własny jad. Giną tylko wówczas, gdy nastąpi u nich całkowite odwodnienie.
W Polsce są uprawiane takie warzywa dyniowate jak: ogórek, dynia, melon, patison, kabaczek. Warzywa te należą do roślin ciepłolubnych. Pochodzą one ze strefy klimatu subkontynentalnego i mają bardzo wysokie wymagania co do temperatury. Potrzebują dość wysokich temperatur aby odpowiednio rosły a nie tolerują niskich a przymrozki niszczą je całkowicie. Mają również stosunkowo duże wymagania glebowe. Należą one do roślin jednorocznych rozmnażających się generatywnie. Częścią jadalną tych warzyw są owoce których zbiór dokonywany jest systematycznie w miarę ich wzrostu. W przypadku dyni, melonów i kawonów zbiera się w pełni dojrzałe owoce. Niektóre warzywa dyniowate jak na przykład kiwano mogą służyć nie tylko do spożycia ale również jako ozdoba. Owoce kiwano są owalne a roślina ma długie pokładające się lub pnące pędy. Inną ozdobną rośliną dyniowatą jest tykwa. Tykwa jest rośliną pnącą która ma owce w rozmaitych kształtach i rozmiarach. Owoc tykwy może mieć od dziesięciu centymetrów do stu centymetrów. Kabaczek pochodzi najprawdopodobniej z południowej części Ameryki Środkowej. Należy do bardzo popularnych warzyw dyniowatych w całej Europie a także w południowej części Rosji oraz na Bałkanach. Kabaczek należy do warzyw niskokalorycznych, lecz niestety nie ma zbyt dużej wartości odżywczej. Najważniejsze jest to że jest przepyszny. Kabaczek jak wszystkie warzywa dyniowate odkwasza organizm i przyspiesza perystaltykę jelit działając jak “miotełka” na jelita. Z kabaczków można przyrządzać wiele potraw od zup, poprzez drugie dania, sałatki, surówki, marynaty oraz desery. Owoce kabaczka są podłużne, butelkowate, zwężające się u nasady. Kabaczek ma kolor zielony, nakrapiany jaśniejszymi plamami. Po przekrojeniu kabaczka wnętrze jego podobne jest do ogórka ale ich miąższ jest zielonkawy. Najlepsze kabaczki są niewyrośnięte o długości około dwudziestu pięciu centymetrów. Mamy kilka odmian kabaczków a takie najbardziej znane to Kabaczek Krzaczasty Bezrozłogowy, Courges i Zuchino. W kabaczku znajdują się wapń, potas, żelazo, magnez, witaminy PP, B jeden, B dwa, PP oraz C.