Rezerwaty
Delta Świny to najbardziej wysunięty na północny- zachód obszar Polski. Jedną z wielu wysp tworzących deltę jest Karsiborska Kępa, o powierzchni około 300 ha. Z powodu wielkiej ilości i różnorodności gatunkowej, żyjących tam ptaków określana jest mianem “ptasiego raju” i w dużej części jest objęta ochroną jako rezerwat przyrody. Utworzenie rezerwatu było dziełem Ogólnopolskiego Towarzystwa Ochrony Ptaków. W rezerwacie można spotkać ponad 140 gatunków ptaków gniazdujących Lu zatrzymujących się w Okresie wiosenno-jesiennych wędrówek. Większość ptaków gnieździ się na pastwiskach łąkach i trzcinowiskach, są też gatunki budujące gniazda na drzewach, w norach i zaroślach krzewów. Głównymi gatunkami ptaków chronionych są: wodniczka oraz biegus zmienny. Oprócz nich występują tu: bielin, konia, char, rożeniec, bekas, dzikie gęsi, tracz, łabędzie, żurawie, czajki i wiele innych. Aby zapobiec niekorzystnym zmianom, które mogły spowodować ucieczkę ptaków prowadzi się czynna ochronę, której celem jest zachowanie ptasich siedlisk. “Prządki” to rezerwat przyrody nieożywionej, o niezwykłych walorach krajobrazowych, widokowych i naukowych. Rezerwat położony jest na północ od Krosna. W granicach rezerwatu znalazł się niezwykle atrakcyjny obszar skałkowy, składający się z osiągających 20 metrów wysokości bloków skalnych o charakterze ostańców, które są wychodniami piaskowca ciężkowickiego. W wyniku działania procesów erozyjnych skały przybrały fascynujące kształty, przypominające sylwetki ludzi zgarbione kobiety-olbrzymy. W szczelinach skalnych rosną powyginane drzewa, brzozy, olchy i sosny. Każda skała posiada swoją nazwę zwyczajową: Prządka – Matka, Herszt, Zbój i Madej. Najstarsze legendy o powstaniu skał wiążą się z siłami nadprzyrodzonymi. Tereny otaczające rezerwat mogą poszczycić się bogatą przeszłością historyczną. To tutaj Aleksander Fredro umieścił akcję “zemsty”. Opisując spory i kłótnie dawnych właścicieli zamczyska.
Bielawskie Błota to wyjątkowy, niedostępny obszar bagien mokradeł, wrzosowisk i torfowisk rozciągających się na Pojezierzu Kaszubskim. Swoją nazwę najprawdopodobniej zawdzięcza on Bielawie, czyli określeniu łąk bagiennych, obficie porośniętych wełnianką. W roku 1999 objęto ochroną prawie cały obszar torfowiskowo-bagienny, tworzą rezerwat zajmujący 710 ha. Torfowiska wysokie zachwycają zmiennością wyglądu i nastroju w ciągu roku. Wiosną mokradła odurzająco pachną i stają się białe. Latem przybierają kolor zieleni i brązu. Unoszą się w tedy nad nimi puszyste owocostany wełnianki. Niezwykle piękne torfowiska wyglądają jesienią, kiedy owocująca żurawina nadaje kępom kolor czerwony. Tylko zimą bagna zostają w bezruchu. Bogactwo ptaków żyjących na bagnach sprawiło, że Bielawskie Błota zostały wpisane na listę Europejskich Ostoi Ptaków. Występują też żurawie, żyje sowa błotna i lelek. Obfita roślinność sprzyja też występowaniu owadów, z których szczególnie atrakcyjne są motyle i ważki. Niedaleko Sandomierza znajduje się jedyny w swoim rodzaju rezerwat przyrody – Góry Pieprzowe. Obejmuje on 3 kilometrowy pas wzgórz, będący fragmentem Wyżyny Sandomierskiej. Wznoszą się one na wysokości 190-200 metrów n.p.m. Niezwykłe walory krajobrazowe, przyrodnicze i naukowe spowodowały, iż od 1979 roku obszar ten jest określony jako rezerwat roślinności stepowej. Góry Pieprzowe, zwane też pieprzówkami są najstarszymi górami w Polsce. Zbudowane są z liczących około 500 lat skał kambryjskich, łupków i kwarcytów. Pod wpływem warunków atmosferycznych, erozji i wahań temperatury, łupki ilaste utleniają się i kruszą, tworząc gruz skalny, przypominający swym wyglądem pieprz. Najwyższe partie zboczy pokrywa warstwa lessu, na której rozwinęła się roślinność stepowa. Rosną tu przede wszystkim różne gatunki traw, a także krzewy: tarnina, głóg, oraz pojedyncze skarłowaciałe drzewa. Przez góry te wiedzie wiele tras, z których roztaczają się piękne widoki.
Puszcza Bukowa zlokalizowana jest na szczecińskich Wzgórzach Bukowych i stanowi jedną z części Szczecińskiego Parku Krajobrazowego o tej samej nazwie (powołany on został do życia przed dwudziestoma ośmioma laty). Puszczę Bukowa porastają głównie lasy liściaste, spośród których dominujące są buczyny. Ogólnie rzecz biorąc, występuje tutaj bogactwo, jeżeli chodzi o gatunki roślinności – mowa w tym miejscu o przeszło tysiącu dwustu gatunkach. Pięćdziesiąt trzy spośród nich objętych jest ścisłą ochroną, jak między innymi kukułka krwista, wiciokrzew pomorski, cis pospolity, sasanka łąkowa oraz buławnik wielkokwiatowy. Gatunków zwierząt takich jak ptaki, ssaki oraz płazy i gady z kolei doliczono się tutaj około dwustu, z czego zdecydowanie najwięcej jest ptaków. Zupełnie odrębne zagadnienie stanowią w tym miejscu owady – samych motyli jest tu niemalże czterysta gatunków. Sporo zwierząt jest chronionych. Puszcza Dulowska zlokalizowana jest w Rowie Krzeszowickim, a uściślając – na jego dnie. Tyle właśnie przetrwało do dzisiejszych czasów z ogromnej i okazałej puszczy, jaka na tych terenach rozciągała się w okresie średniowiecza. Aktualnie zajmuje ona powierzchnię niespełna tysiąca trzysta hektarów. Spośród rosnących tutaj gatunków drzew zdecydowanie najwięcej jest sosen oraz świerków. Leśny kompleks charakteryzuje tu jednolitość. Tutaj właśnie swój początek posiada rzeka Rudawa – stanowi go inna przepływająca tędy rzeka, a mianowicie Dulówka. W sześćdziesiątych latach minionego stulecia do Puszczy Dulowskiej zawitały łosie – do dzisiaj przetrwało spośród nich kilkanaście osobników. Ponadto ze zwierząt spotkać tutaj można między innymi bobry, krogulce, żółwie błotne, czajki oraz cietrzewie. Sporo problemów narobiły tutaj przed kilkunastu laty bobry. Wybudowały tamy i część lasu została zalana.
Od 1992 roku Bieszczadzki Park Narodowy jest częścią Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery “Karpaty Wschodnie”. Są to miejsca najcenniejsze o najlepiej zachowanej przyrodzie. Strefę buforową stanowią tereny objęte ochroną częściową. Tutaj przyroda jest bardziej przekształcona, ale również bardzo wartościowa. Strefę przejściową rezerwatu stanowią dwa parki krajobrazowe: Park Krajobrazowy Doliny Sanu i Cieśniańsko-Wetliński Park Krajobrazowy. Strefa ta ma za zadanie ochronę nie tylko krajobrazu, ale także ochronę walorów przyrodniczych i kulturowych. Nie wolno, więc tutaj lokalizować zakładów przemysłowych, a w budownictwie należy popierać formy regionalne. Trzeba też chronić obiekty zabytkowe związane z przeszłością kulturową. Umiejętne zgodne z naturą gospodarowanie przyczynia się również do ograniczenia tzw.: szkód od zwierzyny. W lesie naturalnym zwierzęta mają więcej naturalnego pokarmu niż w lesie intensywnie zagospodarowanym. Na terenie Bieszczadzkiego Parku Narodowego preferuje się turystykę kwalifikowaną. Tereny objęte ochroną ścisłą udostępnione są do zwiedzania tylko dla turystów pieszych. Dozwolone jest poruszanie się tylko po przeznaczonych i specjalnie przygotowanych ścieżkach przyrodniczych, na których turysta może zapoznać się z pięknem bieszczadzkiej przyrody. Obszary objęte ochroną częściowa również są udostępniane dla turystów. Dodatkowo istnieje tutaj podstawowe zaplecze turystycznej: pola namiotowe, punkty gastronomiczne i parkingi. Wszystkie szlaki prowadzone są tak by ruch turystyczny nie powodował nadmiernego niszczenia roślinności. Popiera się również turystykę narciarską i konną, a na niektórych drogach publicznych i leśnych dopuszczona jest turystyka rowerowa. W ostatnich latach pojemność turystyczna miejsc zostaje przekroczona. Powoduje to wydeptywanie roślinności i nadmierną erozję. Uważa się też, że szansa rozwoju dla miejscowej ludności mogą być, tzw.: rodzinne gospodarstwa agroturystyczne.