Kalafior
Kalafior pochodzi z Cypru, początkowo nazywano go kapustą cypryjską. Uważa się go za mutację brokuła. Kalafior tworzą tzw. róże, czyli zwarte skupienia stożków wzrostu. Róże mogą być białe lub kremowe, te są najpopularniejsze w Polsce. W Europie Zachodniej coraz modniejsze są kalafiory o róży zielonej. Częścią jadalną są wierzchołki wzrostu, a nie kwiat, jak sądzi większość ludzi. Kalafior zawiera: sód, potas, magnez, wapń, mangan, żelazo, miedź, cynk, fosfor, fluor, chlor, jod, karoteny, witaminy K, B1, B2, B6, C. Jest więc cenionym warzywem ze względów zawartości witamin i minerałów, jak i walorów smakowych i dietetycznych. W czasie gotowania, kalafior wytwarza niemiły zapach. Do najbardziej znanych odmian zaliczamy: Idol, Pionier, Zelandia, Master, Stella Nowa, Erfurcki 150, Ekspres, Inspektowy z Mor. Niektórzy nie lubią kalafiora ze względu na zapach wydzielany przy gotowaniu, ale gdy uda się go znieść, to można stworzyć naprawdę ciekawe dania z kalafiora. Można ugotowanego i podzielonego na róże polać rozpuszczonym masłem z bułką tarta. Jest wtedy lekkim, niskokalorycznym obiadem. Można go również obsmażyć na patelni w bułce tartej i dodać do mięs zamiast surówki. Pomidor dotarł do Europy w XVI wieku. Ma charakterystyczny zapach. Ostatnio powstało wiele odmian pomidorów, które różnią się kształtem i kolorem. Najpopularniejsze to te kuliste, duże, czerwone owoce. Mogą być też podłużne, podobne do papryki, kolor może być pomarańczowy, zielony, żółty. Pomidory zawierają: sód, potas, magnez, wapń, mangan, żelazo, kobalt, miedź, cynk, fosfor, fluor, chlor, jod, karoten, witaminy K, B1, B2, B6, C, PP, kwasy pantotenowy, foliowy, szczawiowy. Są więc niezwykle zdrowe. Gdy jest na nie sezon, powinniśmy się nimi zajadać do woli. Pomidora można jeść na surowo, ale wykorzystuje się go również w inny sposób. Stanowi dodatek do sałatek, kanapek, może być składnikiem zup i sosów. Można je przetworzyć na soki, przeciery, koncentraty i ketchup. Pomidory zawierają likopen, który przeciwdziała zachorowaniom na nowotwory. Najlepiej likopen przyswaja się w połączeniu z tłuszczem, czyli np. jako sos. Pomidory są bardzo wartościowymi warzywami, są również bardzo wodniste, znakomite na gorące letnie dni. Warzywo to pochodzi z dawnej Persji. W IX wieku zaczęto uprawiać szpinak w Hiszpanii, a dopiero w XVI wieku uprawa tego warzywa zaczęła się rozprzestrzeniać na całą Europę. W Polsce uprawa szpinaku jest bardzo popularna. Szpinak zawiera: witaminę A, B, PP, C, żelazo, mangan, magnez, miedź, wapń, fosfor, jod, sód, potas. Jednak za duże spożycie szpinaku powoduje wzrost zawartości kwasu szczawiowego w organizmie. Aby temu zapobiec, należy podawać ze szpinakiem jajko. Spożywając szpinak z warzywami bogatymi w witaminę C przyswoimy w organizmie więcej żelaza. Szpinak jadalny to okrągłe, owalne lub strzałkowate liście, o kolorze od jasno do ciemnozielonego. Najlepsze są liście młode, bo są miękkie, smaczne i mają dużą zawartość witamin i minerałów. Szpinak można jeść, gdy jest świeży, ale także po zamrożeniu świetnie się nadaje do przygotowywania potraw. Można go gotować, a po rozmrożeniu usmażyć. Ważne, by go dobrze doprawić, np. sporą ilością czosnku. Można przygotować dobrze doprawiony szpinak jako farsz do naleśników, czy dodatek do mięs.
Błyszcząca roślina pokojowa Aglaonema to roślina rodem z Malezji, może nie najbardziej popularna, ale warta bliższego poznania. Aglaonemy bowiem świetnie nadają się do domowej hodowli, ponieważ dobrze znoszą większość warunków, z jakimi przychodzi im się zmierzyć. Nie są to rośliny wielkich rozmiarów, rosną do ok. 25 cm, a każdego roku może im przybyć 5-6 liści. Latem wytwarzają małe żółte lub białe kwiaty, dosyć niepozorne i nie wydzielające żadnej woni. Generalnie optymalną temperaturą dla tych roślin jest ok. 15 stopni Celsjusza, niemniej mogą one przeżyć nawet przy 10 stopniach. Latem aglaonemy lubią cieplejsze warunki, o ile powietrze jest wystarczająco wilgotne. W tym okresie podlewamy roślinę 2 razy w tygodniu, zimą natomiast zaledwie raz. W miesiącach letnich warto też zraszać roślinę dwukrotnie w ciągu tygodnia. Zimą nie jest to konieczne, gdyż aglaonemy dobrze sobie radzą w suchej atmosferze. Ponadto, roślina nie jest zbyt wymagająca w hodowli – zamiast przycinania, wystarczy usuwać uschnięte liście, a wiosną każdego roku ją przesadzić. Ozdoba domu niekoniecznie do jedzenia. Ananas to nie tylko jadalny owoc, ale także roślina pokojowa. Jej odmiana o paskowanych liściach świetnie przysłuży się rozświetleniu wnętrza domu czy mieszkania. Generalnie ananasy w domowych warunkach osiągają średnicę do 30 centymetrów, ale są i takie odmiany, które rozrastają się nawet do średnicy 1 metra. W przypadku młodych roślin, potrafią one dwukrotnie zwiększyć swoje rozmiary w ciągu jednego roku. Ananasy kwitną raczej niepozornie, ich kwiaty są małe i bezzapachowe. Rośliny te wymagają stosunkowo ciepłych warunków, a optymalna dla nich temperatura to ok. 18-21 stopni Celsjusza. W lecie należy podlewać ananasy 1-2 razy w tygodniu, w zimie natomiast co najwyżej raz na tydzień. Analogicznie postępujemy w przypadku zraszania rośliny. Ważne jest również to, aby od czasu do czasu ręcznie wymyć liście ananasów, pamiętając jednak o tym, by nie stosować żadnych środków nabłyszczających, które roślina źle by zniosła. Ananas jest stosunkowo łatwy w uprawie, nie trzeba go przycinać, a wystarczy jedynie usunąć zeschnięte liście.
Melon pochodzi z Azji Zachodniej. Uprawiany był już w Starożytności przez Egipcjan, Greków oraz Rzymian. W Polsce pierwsze wzmianki o melonie pojawiają się w literaturze średniowiecza. Melon należy do roślin jednorocznych. Jego wartość odżywcza jest większa niż ogórka. W melonie występują cukry w postaci sacharozy, fruktozy i glukozy, sole mineralne, witaminy i kwasy organiczne takie jak na przykład kwas cytrynowy. Ma bardzo duże wymagania cieplne i jest bardzo wrażliwy na wahania temperatury powietrza i gleby. Wymaga gleb przepuszczalnych, ciepłych i łatwo nagrzewających się, bogatych w próchnicę. Najlepiej melony uprawiać w pierwszym roku po oborniku lub po nawożeniu kompostem. Zbiór melonów odbywa się etapami w miarę jak owoce dojrzewają. Dojrzały owoc ma skórkę o intensywnym aromacie oraz bardzo łatwo oddzielającym się od szypułki. Melon w dziewięćdziesięciu procentach składa się z wody. Są niskokaloryczne gdyż sto gram miąższu dostarcza zaledwie czterdzieści kalorii. Sok z dojrzałego melona doskonale nadaje się do gaszenia pragnienia a nektar służy jako środek przeczyszczający i moczopędny. Dojrzałe i słodkie melony zazwyczaj spożywa się w postaci surowej ale można go również przetwarzać. Patison jest odmianą dyni zwyczajnej i pochodzi z Ameryki Środkowej. Szczególne miejsce zajmuje obecnie w kuchni Europy południowej. Jest bardzo smaczny ale niestety niedoceniany jako warzywo w kuchni polskiej choć należy do warzyw bardzo delikatnych w smaku i na dodatek jest bardzo zdrowy gdyż zawiera dużo witaminy C oraz potasu. Jest bardzo ceniony w żywieniu dietetycznym gdyż jest warzywem lekkostrawnym a dzięki takim właściwościom jest zalecany dla osób z nadwagą oraz z nadciśnieniem. Patisona można spozywać w każdym momencie jego wzrostu gdyż bardzo dobry jest zarówno młody jak i starszy owoc patisona. Z patisona można przygotować wspaniały bigos warzywny, można go faszerować, panierować lub podawać przyrządzony jak kalafior. Patison nadaje się również do marynowania. Patison rośnie praktycznie aż do pierwszych przymrozków i w takim okresie można go zbierać. Należy do warzyw odpornych na choroby oraz szkodniki. Można go pogryzać na surowo lub przetwarzać. Patisony mogą osiągać rozmiar dużego talerza lecz najlepsze są te najmniejsze, mało dojrzałe. Warzywa dyniowate mają wiele zalet smakowych ale niestety nie są doceniane w kuchni. Ponieważ są bardzo bogate w karoten, witaminę C, kwas foliowy, błonnik i składniki mineralne to powinny być bardziej doceniane i gościć na naszych stołach w niemal codziennych posiłkach. Wczesna jesień to pora kiedy w każdej kuchni powinny być przygotowywane potrawy z dyni, kabaczków, patisonów oraz cukinii. To czas na zbiory i przetwarzanie. Ponieważ warzywa dyniowate są bogate w błonnik nierozpuszczalny powinny się znaleźć w każdej diecie odchudzającej. Należą one do warzyw niskokalorycznych i beztłuszczowych. W swym składzie mają duże ilości beta karotenu i prawie nie mają sodu co jest bardzo ważne w diecie dla osób z nadciśnieniem. Ponieważ mają również działanie lekko przeczyszczające znajdują swe zastosowanie do wykonania takich potraw jak zupy oraz sałatki i desery. Inna zaletą warzyw dyniowatych jest to iż posiadają niską zdolność wiązania azotanów z gleby czyli w tych warzywach nie odkładają się metale ciężkie znajdujące się w glebie i dlatego mogą być używane w żywieniu niemowląt po ukończeniu przez nie szóstego miesiąca życia.
Domowa palma Na całym świecie wyróżniamy około 40 gatunków roślin, które wyglądem przypominają palmy. Jednymi z nich są draceny. Te popularne pokojowe rośliny są stosunkowo wytrzymałe, potrafią wytrzymać w różnych temperaturach, a niektóre możemy hodować w przydomowym ogródku. Jak już wiadomo, draceny kojarzą się z palmami, a ich liście są zielone, czasami paskowane w jaśniejszym odcieniu. I choć w swoim naturalnym środowisku rośliny te mogą osiągać nawet 6 metrów wysokości, ich odmiany pokojowe są zwykle 10 razy mniejsze. Rozróżniamy kilka gatunków dracen, wśród których znajdziemy również takie, które możemy hodować w domowym patio, a także jej miniaturowe wersje, w sam raz nadające się do przyozdobienia stołu w mieszkaniu. Starsze draceny w okresie kwitnienia, który przypada na kwiecień, wytwarzają kremowe kwiaty o intensywnym i ciężkim zapachu. Rośliny te wymagają regularnego podlewania, latem 2 razy na tydzień, zimą raz. Dobrym pomysłem jest również zraszanie dracen 2 razy w tygodniu, aby zapewnić im odpowiednią wilgotność. Figowiec to roślina z rodzaju Ficus, a jego pnąca odmiana jest niezwykle popularna. Rośnie dosyć szybko, nawet do 45 cm rocznie. Jednakże w domowych warunkach figowiec pnący nie kwitnie w ciągu roku – dotyczy to jedynie roślin hodowanych w szklarniach. Figowce to rośliny wymagające cienia i stosunkowo wilgotnej atmosfery, dlatego nie można dopuścić do wyschnięcia ziemi w doniczce, bo wtedy momentalnie padną. Co ciekawe, niektóre odmiany figowca mogą rosnąć w stosunkowo chłodnych temperaturach, a jednocześnie przy odpowiednim zaopatrzeniu w wodę dobrze znoszą bardzo ciepłe warunki atmosferyczne, choć generalnie wysokie temperatury to nie jest to, co lubią najbardziej. Aby zapewnić figowcom optymalne warunki, należy je regularnie podlewać i zraszać. I tak, latem podlewamy rośliny 2-3 razy w tygodniu, a zimą raz. Ponadto, w okresie letnim figowce wymagają codziennego zraszania. W zimie można je zraszać co drugi dzień, o ile nasze mieszkanie nie jest przesadnie ogrzewane – wtedy konieczne jest zraszanie codzienne, tak jak latem.