Jaśmin
Jaśmin jest rodzajem oliwkowatych i obejmuje około dwustu gatunków pnączy lub krzewów, występujących w strefie zwrotnikowej lub podzwrotnikowej. Kwiaty ma białe, różowe i żółte, zazwyczaj silnie i miło pachnące. W Polsce uprawiany najpowszechniej jest już zdziczały jaśmin wonny. To prężny krzew dochodzący do wysokości trzech metrów. Liście ma jajowate, zaostrzone z małymi oddalonymi od siebie ząbkami. Kwitnie od kończ maja do początku lipca. Kwiaty ma kredowobiałe, zebrane w grona i silnie pachnące. To właśnie ten gatunek uprawiany był z niezwykłą starannością w starożytnym Rzymie. W Polsce kwiaty tego krzewu w wieku XVIII, uchodziły za lek wzmacniający nerwy. Wrogiem jaśminu są mszyce, które niszczą roślinę systematycznie ją podgryzając. W przesądach hinduskich jaśmin w magiczny sposób, zaślubiony był drzewu innego gatunku. Jaśmin jest, więc pierwszym amantem jabłoni i drzewa mangowego. Gdy ich nie ma, musi wystarczyć tamaryszek, krzew, którego sok zakrzepły w grudki na uszkodzonych pędach daje jadalną żywicę. Kalina jest rodzajem rodziny przewiertniowatych. Obejmuje około sto dwadzieścia gatunków, nie tylko krzewów, ale i drzew rosnących dziko w Europie oraz w Azji. W Polsce występują tylko dwa gatunki: kalina koralowa i kalina hordowina. Kalina koralowa ma szerokie liście, w zarysie okrągłe, ale z trzema klapami. Pod spodem są one omszone, jesienią stają się czerwonobrunatne. Rośnie w miejscach mokrych nad strumieniami i sadzawkami. Jest indywidualistką, wszędzie występuje pojedynczo, bez towarzystwa tego samego gatunku. Dorasta do wysokości czterech metrów. Korę ma cienką, jasnoszarą, podłużnie porysowaną. Owocuje obfitymi gronami kulistych jagód, mających barwę czerwieni. Specjalną, sadzoną dla dekoracji, odmianą kaliny koralowej jest buldeneż. Drugą dziko rosnącą jest kalina hordowina. Ma bardzo bogate ulistnienie, zwłaszcza, gdy rośnie w miejscach dobrze nasłonecznionych. Jej jagód i liści używano niegdyś, jako leku przeciwko zapaleniu gardła. Z obcych gatunków w Polsce uprawiany jest tylko jeden, kalina koreańska. Wierzba rosła już na naszych ziemiach około dwanaście tysięcy lat temu. Analiza wierzeń ludowych wskazuje, że wierzba już w najdawniejszym okresie tworzenia się pojęć religijnych, była fetyszem. Wkrótce potem stała się totemem, drzewem opiekuńczym rodów i klanów. W naszych wierzeniach pogańskich, wierzba była też opiekunką płodności. W X stuleciu po prowadzeniu chrześcijaństwa, drzewo to łatwo dostroiło się do ceremonii kościelnych i zaczęła symbolizować święta Wielkanocne. Wierzba jest rodzajem z rodziny wierzbowatych. Rozmnaża się z niebywałą łatwością, wegetatywnie i z nasion. Obejmuje trzysta gatunków drzew i krzewów. Bardzo pospolita jest w Polsce wierzba szara. Rośnie jako drzewo, ale najczęściej bywa obszernym krzewem, gęsto uliścionym. Z wierzbowego horoskopu dowiadujemy się, że ludzie urodzeni pod znakiem wierzby są: pracowici, wstrzemięźliwi i pilni. Obok tych cech odznaczają się również bezgraniczną miłością własną i przekonaniem o swej nieomylności. Często kreują się na despotów i wojowników, którzy chcą uporządkować świat według własnych poglądów.
Aloes to roślina która występuje na całym świecie. W każdym zakątku są jednak znane różne odmiany tej rośliny. Łącznie występuje prawie 200 gatunków. W Polsce najłatwiej spotkać odmianę drzewiastą oraz pstrą. Aloes drzewiasty potrafi urosnąć do wysokości 70 cm. Ta odmiana charakteryzuje się liśćmi w kolorze szarozielonym, a jego brzegi pokrywają bardzo maleńkie i delikatne kolce. Poza tym aloes powszechnie znany jest jako środek, który wspomaga leczenie ran. To właśnie w kolcach jest składnik o uzdrawiających właściwościach. Aloes jest rośliną, która posiada również kwiaty. Najczęściej występują one w kolorze koralowym. Te rośliny są bardzo łatwe do rozmnożenia, gdyż wystarczy odciąć pędy boczne i posadzić w nowej ziemi. Jeśli zaś chodzi o aloes pstry, to .jest on znacznie mniejszy od drzewiastego. W warunkach domowych rośnie do wysokości 30 centymetrów. Jego liście mają barwę jasnoszarą, a przez środek przechodzą paski w kolorze ciemnej zieleni. Aloes drzewiasty oraz aloes pstry muszą być obficie i często podlewane. Echinokaktus to roślina, która ma jasnozieloną barwę. Ma kształt żebrowanej kuli, która równomiernie pokryta jest cierniami w kolorze żółtozłotym. Z reguły Echinokaktus nie kwitnie, ale w jego starszych odmianach spotkać można jeszcze kwiaty. Wówczas wierzchołki tej rośliny porośnięte są kwiatami w kolorze różowym lub w kolorze żółtym. Jeśli o roślinę będziemy dbali i pamiętali o podlewaniu i dogodnych warunkach, to może nam wyrosnąć nawet do średnicy 80 centymetrów. Jeśli roślina zaczyna przechodzić do wegetacji to należy pamiętać, aby w tym czasie zapewnić jej miejsce jasne, ale nie takie, gdzie bezpośrednio padają promienie słoneczne. Następnie po kilku tygodniach należy kwiatu zapewnić miejsce zacienione i chłodne, w którym temperatura nie będzie wyższa niż 10 stopni Celsjusza. W tym też czasie echinokaktus wymaga od nas częstego podlewania, gdyż nie lubi, aby ziemia była sucha, spowodowane to jest intensywnym wzrostem rośliny. Warto też wzbogacić ziemię o składni odżywcze stosując odpowiednie preparaty.